Elfde van de elfde. De kruikenzeiker kijkt uit op een weelderige roodharige muze. Nou ja, ’s avonds, ’s nachts en ’s ochtends dan. De beste tijd om te verpozen met roodharige dames, lijkt me, vanwege hun sensuele aantrekkingskracht. Zoals er over werkelijk álles websites bestaan, zó ook over de fabels en feiten rondom roodharige vrouwen. Onnuttige informatie, en daarom heerlijk om in te snuffelen. 
Zonder navigator zocht ik afgelopen week een universiteit in een vreemde stad. Bij de eerste stadsplattegrond zag ik: twee rotondes over, op de T-splitsing links en dan de eerste grote weg. En toen… gooide een wegopbreking mijn hele korte geheugen door de war. In onze stad vroeg een jonge muzikante met grote koffer en weekendtas voor de Must See bioscoop de weg naar Paradox. Ik vond het een rare plaats om de weg te vragen, tot ik me realiseerde dat de muzikante uit de Tivoligarage moet zijn gekomen. “Vind en print je weg” staat niet alleen bij het station, maar ook bij invalswegen. Goede service. .JPG)
Er zijn nog ‘vogelkooikes’ waar de gordijnen dicht zijn. Geen verkeer en het wordt steeds lichter: de Stadsheer ontwaakt. De straatverlichting tussen de rijbanen is nog klassiek. De lage verlichting naast de toren is nieuw en hip. Kijk daar maar eens goed naar, die moderne verlichting stemt heel blij. Eén raam is verlicht: een ochtendmens.
Oude helden moet je in ere houden. En dus werd in het jubileumjaar van de Abdij Koningshoeven een gelegenheidsbier naar broeder Isidorus Laaber genoemd, de eerste brouwer-broeder. Het bier is gemaakt van eigen gekweekte Perle-hop. Het smaakt aangenaam rond en… je slaapt er heel goed op. De opbrengst komt volledig ten goede aan de bouw van een klooster in Oeganda. Het trappistenbier Isid’or is slechts een jaar verkrijgbaar. 
Wil je nu snel in de stad (het centrum) zijn, dan geldt in versterkte mate wat altijd al verstandig is: vertrek op tijd. Door de werkzaamheden aan de Cityring gaat reizen met de auto traag. Verstoring van het dagelijks leven roept twee reacties op: mopper, mopper, wat een ellende (het glas is half leeg) of je probeert te verbeelden hóe het na de werkzaamheden er uit gaat zien (het glas is half vol). Als de Schouwburgring eruit gaat zien zoals de Spoorlaan is dat een mooi perspectief. .JPG)
Vandaag is het Grôot Diktee van de Tilburgse Taol. Op de Memorymuur voor oud burgemeester Vreeman toont een auteur waardering voor Ruud Vreeman, die in zijn ogen is ‘gesmolderd’. Smolderen is zonder respect en integriteit, iemand een oor aannaaien, om er uiteindelijk zelf beter van te worden. Een naam verbasteren tot een werkwoord, het gebeurde eerder. PvdA kamerlid Marcel van Dam gebruikte in oktober 1983 bij de debatten over de Rijksbegroting het woord “belubberen” om aan te geven dat de minima – in zijn ogen - bedonderd werden. Toenmalig premier Lubbers was ‘not amused’. Nu nog afwachten of ‘smolderen’ in het Tilburgse woordenboek komt. 
Dit is een intrigerend beeld. De mond doet denken aan de gapers die bij drogisten hangen. Die hebben een open mond voor medicijnen. Maar dit is een detail van de monumentale lantaarn die al zo’n 105 jaar in de stad staat. Nu aan het begin van het Willemsplein, naast de Heikese kerk. Het is een deel van het gedenkteken dat herinnert aan Johannes Jansen, de 8e burgemeester van de stad. Zeg nou zelf: deze ziet er vrij monsterlijk uit. Een klein duveltje, zou je denken. Terwijl die burgemeester vrij geliefd was, staat in het geheugen van Tilburg. Wie goed kijkt, ziet dat dit een tandeloos monster is. Ik vind het een klein mysterie… 
All the world's a stage,
In de Elsenstraat staat het zomaar op een muur: ik droomde dat jij lachte. Vijf woorden slechts. Met veel zeggingskracht. Het zou zo maar de titel van een smartlap kunnen zijn. Een aardige oefening: herhaal de woorden. Maar leg de klemtoon achtereenvolgens op het eerste, tweede, derde, vierde en vijfde woord. En denk dan eens na over de betekenis. Mooi, toch? Dankjewel, anonieme stadspoëet. 
Achter de stoplichten en de bomen ligt Boerke Mutsaers. De foto is gemaakt met de Westermarkt in de rug. We zien het in aanbouw zijnde Intermezzo. Zal me benieuwen of die naam een begrip gaat worden…Laten we afspreken bij Intermezzo? Ik zou naar de ijssalon gaan op de Heuvel. 
Leven als God in Frankrijk, kan natuurlijk net zo goed in Tilburg. Soms ruik je in de stad dezelfde geuren, de houtkachels die zo kenmerkend zijn voor de Vogezen. Of je drinkt een glas wijn op een terras met de fruitige frivoliteit die doet denken aan de Beaujolais. Misschien zie je de muur waar de tijd een teisterende werking had op een fraaie reclame, zoals in de Hoevenseweg nabij de brug aan de Havendijk. Wie kan die reclame nog ontcijferen? De eerste stadsdichter, Jace van de Ven, ziet in deze plek ook Franse allure. Klik op de link en kies dan de video “Sur le pont d’Avignon”.
In deze dagen van internetvisualisaties en augmented reality is het een verademing als je een gedroomde stad in papier ziet. Niet op papier, want dat is immers maar eendimensionaal. Nee, bij Antoon de Jongh in de Nieuwlandstraat staat een gedroomde stad uitgesneden en uitgeknipt in de etalage. De kunstenaarsbenodigdhedenwinkel verdient wat mij betreft een prijs voor die etalage.
Een mooie structuur, dat haakwerk vóór het logo van KANT. Het designlabel brengt vrouwen uit allerlei culturen samen; en dat is natuurlijk ideaal om elkaar beter te leren waarderen. KANT maakt kunst in opdracht. Wat een goed initiatief is dit...
Naast het Odulpuslyceum staat een blauw huis. Ik dacht eerlijk gezegd dat er een grafisch vormgever was neergestreken. Maar dat is niet zo. Intrigerend is het wel: zo'n blauw huis. Binnen in het huis worden muren bedekt met een speciaal gebreid behang. T huis van KANT zal steeds meer voorzien worden van kanten haakkunstwerken. KANT Social Design werkt samen met 11 kunstenaars en Audax Textielmuseum. Eind 2009 is ook de buitenkant helemaal voorzien van kant. 
Vandaag opent het museum voor naastenliefde, het Peerke Donderspaviljoen. Op de 200e geboortedag van Peerke Donders. “Deze eenvoudige weverszoon heeft voor de Tilburgers al de graad van heiligheid bereikt”, schreef NRC Handelsblad gisterenavond. “Dat het officiële boterbriefje uit Rome ontbreekt doet daar voor hen niets aan af.” Zo voelt het precies. Bij de examens van de kinderen zijn natuurlijk kaarsen opgestoken bij Peerke. En naast mijn bankpas zit een modern plastic bidprentje (lelijk geïllustreerd, verdorie) met een mooi gebed van Paul Spapens. Hieronder in de Tilbörgse Taol.
Kijk goed. Deze fiets komt onmiskenbaar uit een studentenstad. Drie sloten op één fiets. Niet dat je met dat oranje gevaarte aan de haal wil... Deze fiets staat vandaag bij de universiteit. Het is een fantastische tijd om naar de herfstkleuren te kijken van de bomen. En warempel: die fiets is nu veel minder opvallend. Maar dat komt wel weer goed verderop in het jaar. 
Petrus Donders werd gedoopt in de oude schuurkerk van het Goirke. Het schip van de Goirkese kerk werd in 1839 in gebruik genomen en is het oudste neogothische kerkgebouw in Nederland. Hij heeft als priester zijn eerste mis in de nieuwe kerk opgedragen. Ter gelegenheid van zijn 200e geboortedag is een Missa Petrus Donders gecomponeerd door de Tilburgse componist Harry Swinkels. Ik vond het een heerlijke mis waarin twee culturen door elkaar zijn gevlochten met swingende Surinaamse muziek. En het is bijzonder terug te zijn in de kerk die het dichtst bij mijn wieg stond.
