Posts tonen met het label Begraafplaats Bredaseweg. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Begraafplaats Bredaseweg. Alle posts tonen

2.6.26

Bredaseweg


 

13.12.25

Heilige. Met sjaal.


Het raadplaatje van gisteren is een foto van Westpoint, genomen vanuit een auto, terwijl het regent. 

 

29.1.23

Heiligen gaan niet naar de hel

Het heeft niet veel gescheeld of de heiligenbeelden van het kerkhof aan de Bredaseweg waren verwijderd. Ruim vijftig jaar geleden waren daar plannen voor. Harry van den Eerenbeemt voerde actie om de beelden te behouden, onder het motto Heiligen gaan niet naar de hel. Lees hier het hele verhaal. Op de begraafplaats heeft van den Eerenbeemt een graf met een bijzonder grafmonument.

21.1.23

Heel de tijd.

'k Kan niet lezen en niet schrijven.

'k Ben de langzaamste in vlijt.

Maar het allerdroevigst ben ik

in sociale vaardigheid. 


Nooit kan ik iets leuks verzinnen!

Sta ik voor een mooie meid,

ach, dan schiet mij slechts te binnen

dat ik dood wil. Heel de tijd. 


Gedicht Don Juan Lul van Lévi Weemoedt. Uit: Pessimisme kun je leren! De foto is gemaakt op de begraafplaats aan de Bredaseweg. De achterkant van een graf, waar zich een stripachtig gezicht openbaart.

3.7.20

RIP Hans Sleutelaar

koud zijn mijn dromen van dood en van leven
koud en overtaalbaar doodt de tijd de tijd
koud zijn de woorden - en levensgevaarlijk.

Gedicht Hans Sleutelaar (1935 - 2020)

15.2.18

27.12.14

Alle sneeuw gaat voorbij



Het begint nu te sneeuwen in tegengestelde richting,

dus naar boven, verheft zich mijn ziel – o voorwereldlijk woord.

’t Is genoeg – aan het leven, het lot van de mensen die dichten,

hoef je niet meer te denken, ga zitten en rook ongestoord.



Zal ik doen, maar gehurkt als een boef van de strafkampenorde,

want ik leef nog, bespaar me je kletspraat en filosofie.

Maar wanneer ik postuum een voortreffelijk dichter zal worden,

heb je hier vast een motto voor boven de necrologie:



Alle sneeuw gaat voorbij. In de lucht gaat een schittering open,

en daarna daalt die neer op de bergtoppen van de Oeral.

Ik ben rakelings langs, maar niet haaks op de hemel gelopen.

Aanvaard zonder snobisme mijn zangen, met tranen en al. 




Gedicht uit 1998 van Boris Ryzji, hij pleegde op 26 jarige leeftijd in 2001 zelfmoord. Driekwart van de ondervraagden aan het Moskouse Opleidingsinstituut voor Literatuur vulden onlangs in een enquête zijn naam als favoriete dichter in. Uit: Afscheid in Rusland, Boris Ryzji, uitgeverij Hogland & van Klaveren. Warm aanbevolen. EAN 978 90 8967 0991

29.12.13

Grafmonument

Hij lacht. Vanuit de wolken. Vermoeid.