Op begraafplaatsen is veel werk

 

Te ruimen graf, op zoek naar de familie Pessers

Nog een mooi monumentaal graf waarvan de familie wordt gezocht. Zie ook deze post. 

Op de begraafplaats van het Goirke liggen tientallen geplastificeerde briefjes met een steen erop, met de vraag of de familie contact wil opnemen. Johannes Franciscus Pessers werd in 1853 geboren, en overleed 67 jaar oud in 1921. 

Een snel onderzoekje in genealogie sites leert dat de man één dochter had: Henrietta Anna Cornelia Pessers (1892-1984). Zij trouwde in 1920 met Constantinus Franken, die in 1946 al overleed op 64 jarige leeftijd. 

Maar even verder zoekend, blijkt uit Wiki Midden Brabant, dat zijn huwelijk met bakkersdochter Hendrika Josephina Verbunt heel vruchtbaar was: ze kregen tien (!) kinderen, waarvan er twee jong gestorven zijn. Maar liefst drie kinderen werden priester. 

De begraafplaats krijgt een heel ander karakter als grote monumentale graven verdwijnen. Maar ja... niet ieder graf kan een monument zijn. Best wel een dilemma.  

 

Te ruimen graf, op zoek naar familie De Beer

 

Vroeger was niet alles beter. 

Het leven was gemakkelijker voor begraafplaatsbeheerders toen iedereen nog vanzelfsprekend de kerk bezocht. Ze kenden iedereen. Een graf waarvan grafrechten aflopen? Dan was de familie aanspreekbaar. En nu? Op de begraafplaats van het Goirke liggen tientallen geplastificeerde briefjes met een steen erop, met de vraag of de familie contact wil opnemen. Neem nou dit graf. Een deel van de letters is niet meer leesbaar. Wat ik wél kan lezen is dat dit het graf is van Leonardus de Beer (geboren 9 februari 1850 en gestorven 6 november 1914). Bij het regionaal archief lees ik dat er twee bidprentjes van Leonardus in de collectie zitten en dat hij was getrouwd met Joanna Maria Biezenmortels. Weinig aanknopingspunten om na meer dan 100 jaar de familie terug te vinden. 

Allerzielen, eeuwige liefde

 

Allerheiligen

Dat klinkt als somberheid, maar niet per se. 

Je hoeft niet alles in mineur te zingen. 

Je doet de dingen met je beste been vooruit. 

Fragment gedicht Bart Moeyaert
 

Hemelvaartsdag

De oudste begraafplaats is ook de mooiste. Nu we bijna nog niks mogen vanwege de coronacrisis, ben ik er vandaag nog eens overheen gekuierd. Wát een schoonheid. 

De monumentale oude muren eromheen. De pracht- en praalgraven van fabrikantenfamilies. De enorme bomen, het versluierde groen. Het klimmende groen. De hoopjes bij elkaar geveegd groen, vergaan al. De trieste kindergraven, de liefde die spreekt uit de talloze foto's, opschriften, bloemen. 

In Parijs is Cimetière du Père-Lachaise een hotspot voor toeristen. Hier in de Goirkestraat zie je enkel wat mensen die water komen geven bij hun geliefde, de blaadjes van het graf afvegen. In en uit coronatijd is een bezoek de moeite waard.

 

Goirkestraat

Goede vrijdag

Duidelijke communicatie

Je eigen dood, je hebt er geen kijk op

Ik zou wel aan mijn doodsbed willen staan
te zijnertijd.
Dat ik zeggen kan, of vaststellen:
hora est, de dood is ingetreden,
zoals ik soms vaststel dat ik leef.

Je eigen dood, je hebt er geen kijk op.

Een scherf licht
verdeelt je gezicht.
Dat is de Transfiguratie.

Het is niet wat ik bedoel.

Ik bedoel dat je, als je dood gaat,
net als bij de anderen,
er zelf bij bent.
Per slot, het gaat om jou.

Misschien dat iemand nog wat zegt
dat je onthouden wilt,

Of dat er iemand lacht.
Dat je dat hoort.

Dat je naar huis gaat en
dat je het voorbijloopt.

Gedicht Hora est. Uit: 't komt allemaal goed, Gerrit Krol

Rust zoeken

De begraafplaats aan de Goirkesestraat is het oudste Tilburgse en enige oorspronkelijke katholieke kerhof - hof om de kerk - van Tilburg. Wonderlijk genoeg bezoeken we in het buitenland wel eens begraafplaatsen en in eigen land zelden. Toch maar eens doen, lezer. Hier is het heerlijk rustig, weinig tijd voor beslommeringen en er loopt een magnifieke oude muur rondom de begraafplaats. Op het kerkhof is een urnenveld met voldoende plaatsen beschikbaar. Reserveren mag.