Detailopname van een LocHal pilaar. De rauwe pilaren van de oude fabriekshal fascineren TilburgDailyPhoto. We koppelen ze aan poëzie. Om even over na te denken.
Rust zacht Lieke MarsmanDat Lieke literaire prijzen won bij de vleet omdat ze zo’n verdomd goeie schrijver, dichter en filosoof was konden we lezen in alle In Memoriams, maar niet dat ze ook nog eens heel erg goed was in leven. Daar reiken we over het algemeen geen prijzen voor uit, want dat doet iedereen al, leven. Het is in principe een kwestie van geboren worden en adem blijven halen. Toch zou ik alsnog een juryrapport willen schrijven voor de manier waarop Lieke het tot op haar laatste dag heeft gedaan, want dat is misschien wel even inspirerend als haar poëzie.
De jury wil graag haar bewondering uitspreken voor het
feit dat Lieke, ook nadat ze wist dat ze ernstig ziek was, altijd de grappigste
persoon in ieder gezelschap of appgroep was. Liekes levenslust was aanstekelijk
en ging waar mogelijk gepaard met een neiging tot liederlijkheid. Ook het
vermogen met hoge koorts, woekerende cellen en de dood op de hielen nog altijd
succesvol te kunnen flirten wil de jury niet onbenoemd laten.
Met open mond van verbazing heeft de jury kennis genomen
van Liekes manier van omgaan met de gevolgen van ziekte. Toen haar arm en
schouder geamputeerd waren, leerde ze zichzelf niet alleen met links schrijven,
maar ook tennissen. De jury heeft geprobeerd haar service te imiteren. De bal
op het blad van het racket, omhoog gooien en dan vanuit de lucht keihard in het
servicevak van de tegenstander serveren. De jury is hier tot nu toe nog niet in
geslaagd.
Uiteraard is hoe Lieke schreef reden voor alle denkbare
prijzen, maar ook hoe ze dacht en zich onverschrokken uitsprak over onrecht en
politieke luiheid verdient alle eer. Zo scherp, zo slim, zo nietsontziend voor
de hypocrieten en liefdevol voor mensen die níet machtig zijn.
Haar moed moet een voorbeeld zijn.
De moed om te leven, ten volle te leven, met hart en ziel
te houden van een heel klein hondje, te trouwen met je grote liefde wanneer de
dood al zoveel heeft gedreigd, rampspoed in het gezicht uit te lachen door op
je laatste dag op de tribune van Roland Garros zware pijnstilling te
combineren met champagne.
Als de jury kon had die het eeuwige leven uitgereikt. Nu
hoopt ze op een ufo naar een goddelijk hiernamaals vol liefde. Godspeed, lieve
Lieke.
Claudia de Breij uit Ode aan Lieke Marsman, NRC Handelsblad 6 juni
Lieke Marsman op TilburgDailyPhoto:
