Gerecht met een ster (Monarh) van garnaal

 

Monarh restaurant in oud klooster

 

Adembenemend dessert

Melkchocolade | Kardemon | Duindoornbes | Yuzu | van restaurant Monarh, Bredaseweg met chef kok Paul Kappé
 

De gelukkig makers - Paul Kappé en Ralph Kappé

Het is leuk om naar een restaurant te gaan in een oud klooster, waar mijn opa en oma zondags naar de kerk gingen. In De Rooi Harten aan de Bredaseweg kan dat. 

Twee broers werken al vijf jaar samen. Gaat dat goed, vroeg ik plagerig. "In negentig procent van de tijd wel", was het eerlijke antwoord. "En in die tien procent van de tijd dat het mis loopt, zou het ook met iemand anders wel mis zijn gelopen." Het zijn sympathieke, bescheiden mannen: Paul, chef kok, Ralph, sommelier. 

Paul is de eerste chef kok in een Tilburgs restaurant met een Michelin ster. De restaurant critici zeggen over hem: "De talentvolle chef creëert opwinding door allerlei bewerkingen te combineren. Roken, lakken, frisse gelletjes; noem maar op. Het is allemaal zeer bewerkt en geraffineerd. Smaakindrukken als frisheid en vettigheid leven hier in harmonie. Monarh is fascinerend." 

Ralph is een wijnkenner die zijn kennis graag deelt. Hoe groter het eiland van kennis, hoe langer de kustlijn van de verwondering, staat als motto op de wijnkaart. Ralph streeft er samen met zijn broer en zijn collega sommelier Gerlinde Polak naar om wijnen te vinden die een perfect samenspel bieden met de gekozen gerechten.

Omhoogkijken # 127

 

"Bedankt voor uw support"

Ik eet graag thuis. En deze blogger bestelt nooit bij een dinerservice. Maar nu is alles anders. Door het coronavirus zijn horecazaken gesloten. De enige manier waarop wij hen kunnen helpen, is om waardebonnen te kopen óf gebruik te maken van afhaal- of bezorgmogelijkheden. Het is aardig om dat te doen, maar ook welbegrepen eigenbelang. Kijk eens op de website en bestel voor thuis bij: Hofstede De Blaak, Restaurant Monarh of SatéKid.

Een beetje Efteling in het restaurant

Omdat we willen vieren, gaan we naar restaurant Monarh. In de Rooie Harten aan de Bredaseweg. Prachtige entourage. En voortreffelijke keuken. We worden verrast met een beetje Efteling in het restaurant. We krijgen een pre-dessert, dus een hapje vóór het dessert. Dat wordt gemaakt met stikstof en ziet er spectaculair uit. Het is mondverfrissend en lekker: komkommerijs met stukjes gedroogde ananas. Het hele team is nu beter op elkaar afgestemd als de eerste periode na de opening. Paul Kappé is gegroeid. Sommelier Ralph Kappé voelt goed aan wat de klant wil én heeft vakkundige verhalen. KLIK HIER om te zien dat de koks ook kunstenaars zijn. We hadden een héél geslaagde avond. De wijnkaart is ook verbeterd. Aanrader.

Trots kunnen zijn

Een stad moet trots kunnen zijn. Toen ik de werkzaamheden van het inschuiven van de tunnel bij het station bekeek, sprak ik mijn ook toekijkende buurman over de ideeën om de Spoorzone en het Van Gend & Loos terrein te vullen. Hij stelde met spijt in de stem vast dat er geen sportpaleis komt. Over het station was hij wel enthousiast : "We zijn de zesde stad van het land. Ik vind het fijn dat we straks een mooi station hebben." Hij leek me geen man die het textielmuseum of de Pont bezocht. En ik durfde niet te vragen naar zijn mening over het draaiend huis. Een stad moet trots kunnen zijn, en de een is dat op mooie gebouwen, de ander op een museum of kunst en een derde over unieke winkels. Een écht goed restaurant, daar worden ook veel mensen enthousiast van. In de Rooi Harten is sinds 5 december restaurant Monarh geopend, een kloosterrestaurant met fraaie welvingen in het plafond. Ik nam Lief en schoonma mee om er te gaan eten. "Het is sjiek eten", zei mijn schoonma, die gewone kost gewend is, maar van amuse tot dessert álles enorm kan waarderen. Een restaurant met een jonge chef, Paul Kappé, en een jonge maitre-sommelier, Marijn Mulders, die hun ambities in het teken stellen om het de gasten naar de zin te maken. Toen ik net student af voor mijn scriptie een prijs kreeg, ging ik met mijn co-auteur en onze vriendinnen voor het eerst eten bij Cas Spijkers. Het eten was onvergetelijk, maar de zwarte brigade maakte ook indruk. Toen we vanuit de tuin naar het restaurant gingen, namen de obers onze aperitiefglazen witte wijn en sherry uit onze handen aan om gelijktijdig met ons naar binnen te gaan. Een koninklijke behandeling, dat is waar. En als prijswinnaars voelden we ons ook even bijzonder. Maar ik voel me in luxe restaurants ongemakkelijk bij te veel poeha. Dat gevoel roept Monarh helemaal niet op. Zakenlieden vierden een verjaardag, af en toe luid, en wel op zijn Tilburgs. :-) Goed om je thuis te voelen. Hoe het eten was? Uit de kunst. De missionarissen hebben nóóit zo gegeten, zoveel is zeker. Op de foto een welkomsthapje van op twee manieren bereide kabeljauw, met een stukje radijs en een gelei. Héél veel werk voor een hapje dat je in één keer zó in de mond steekt. Maar ik voelde me weer even koninklijk. En ben trots op het restaurant en onze stad.