De Romanticus piept: “Ik ben zo verdrietig in dit rare nu. Ik ben negen en heb net een broertje gekregen. Onze moeder zegt dat het een halve Palestijn is. Ik duw de kinderwagen over straat en de mensen zeggen dat hij mijn broertje niet kan zijn. Hij is te bruin, zeggen ze. ‘Arabieren’, zegt de meester op school, ‘zijn monsters met theedoeken op hun kop.’ Maar mijn broertje is een baby’tje en een baby’tje kan geen monster zijn. De mensen zeggen: ‘O, een halfbroer.’ Maar hij hoort niet half bij mij, maar heel. Ik kan hem niet in tweeën knippen, hij is zichzelf, hij is een baby’tje.”
Gedicht Zorg, van Esther Jansma. Bundel: We moeten ‘misschien’ blijven denken. In haar bundels fungeren personages als ‘het hoofd’, ‘De Romanticus’ en ‘Oud’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten