Pergola

Regenachtig weer. We blijven thuis. Het plein is verlaten. Weids. Op zo’n plein voel je je alleen. Ze loopt met een tasje groente en fruit. In een blauwe sweater. Onder de pergola. Als ware het een kathedraal. In mijn verbeelding. De regen komt er gewoon doorheen. Er groeit geen groen tegenaan. Die pergola is een stedebouwkundige ingreep. Het geeft een weids plein… ja wat geeft ie? Intimiteit? Allure? What the hell…

Kortste weg

Planologen en stedebouwkundigen. Die hebben boeiend werk. Toch zien ze het niet altijd goed. Of anders gezegd: steken wij – als gebruikers van de ruimte – onze middelvinger op. Je hebt nu wel bedacht hoe ik moet lopen, fietsen… maar ik doe zoals ik het wil. Dat kan natuurlijk niet als ergens een gebouw staat (hoewel de onderdoorgang van het Rijksmuseum in Amsterdam de gemoederen al tijden bezig blijft houden – mogen daar fietsers doorheen of niet?). Er is een dier dat altijd de kortste weg kiest. Of er nou een weg ligt – of niet. En wie de korte weg consistent kies, die máákt een eigen weg. Die slijt uit. Die wegen heten Olifantenpaadjes.