In gedachten verzonken

Als je naar buiten loopt bij het ETZ Tweesteden ziekenhuis, zie je dit. Maar ik denk dat de meeste bezoekers in gedachten verzonken zijn en de schoonheid van deze lucht niet zien. 

Ziekenhuis toegankelijk houden

Toen ik gisterenmorgen naar het ETZ ziekenhuis ging, was er maar één van de ingangen met slagboom beschikbaar. 

Bij de andere lag een enorme klomp sneeuw/ijs. Er werd met man en macht gewerkt om de wegen van het parkeerterrein sneeuwvrij te maken. Dat lukt goed zoals je op deze foto ziet. Net rechts van het midden zie je de enorme loopbrug die twee parkeerterreinen met elkaar verbindt. Daar was maar een klein stukje toegankelijk. Enfin, de sneeuw levert ook wat pret op...  
 

Deur blijft kapot

Deze deur in Fietsparkeergarage Noord is kapot. 

En blijft kapot. Ik vroeg of bekend is wanneer de deur weer functioneert. En verbaasde mij over het antwoord. Want de beheerder vertelde mij dat er géén duidelijkheid is wanneer de deur weer gemaakt is. Schijnt te maken te hebben met één schroefje, maar dan wel een hééééél bijzonder schroefje dat niet leverbaar is. 

Hoe dan? 

Deze deur staat precies in het midden van de parkeergarage en is de uitgang naar de Loc hal. Iedereen die daar naar toe gaat, moet nu tussen de 150 en 200 stappen méér zetten. Ik weet niet hoe dit afloopt. Ik denk een van de volgende antwoorden. 

Start van een thriller

(A) Binnen een maand wordt de draaideur gekraakt. 

(B) De deur blijft nog maanden afgesloten met lint, onbegrijpelijke ellende.

(C) De deur wordt simpelweg verwijderd. 

(D) De deur krijgt een eigen naambordje, gesponsord door de Weight Watchers, omdat honderden mensen nu gemakkelijker hun 10.000 stappen per dag halen. De deur blijft vanzelfsprekend wel dicht. 
 

Chagrijn over betaald parkeren

Bij het binnenstappen bij slagerij Hein Hendriks was mij meteen duidelijk: geen opgewekte stemming. Een klant hoorde ik: "Hoeveel kansen hebben ze nou gecreëerd?" Dat ging duidelijk over het voetballen van Willem II gisterenavond. Gelukkig was het een winstpartij. Maar niet aangenaam voor de bezoekers om te bekijken. Ook werd er gesproken over het betaald parkeren in de Laarstraat. 

Bij bakkerij Kriellaars aan de Johannes van Zantenstraat hetzelfde beeld. Het betaald parkeren strekt zich dus dadelijk uit tot Korvel/Oerle. De bakkerij medewerker vertelde dat de medewerkers dadelijk ook een vergunning nodig hebben... en wat dat kost. 

MAAR...er is een protestactie. Buurtbewoners, bezoekers en klanten kunnen aangeven tegen het betaald parkeren te zijn. Als je niet wilt betalen bij het kopen van bloemen, vlees, brood, verf, autobeurt/banden, kleding of indonesische afhaalgerechten, laat dat je stem horen en laat weten dat je er tegen bent. VUL HIER JOUW MENING IN.  Dankjewel namens ondernemers en medewerkers. En natuurlijk Tilburgers die vinden dat je niet overal betaald zou moeten parkeren. 

Contouren

 

Nieuwe parkeerplekken Zorgvlied

 

Loop met een winkelwagen

Parkeerplaats. Bij een bouwmarkt. Daar krijg je heldere inzichten. 

Zoals deze: loop met een winkelwagen. Dan rijden de auto's véél rustiger, uit angst voor schade aan de auto. 

Schade aan de voetgangers en bezoekers. Daar liggen autobestuurders kennelijk niet wakker van. Ze rijden hard!

Het is vandaag themadag bij de internationale photobloggers, met als thema The road.

 

Protest tegen betaald parkeren in de wijken

Als we een echt grote stad worden... dan moeten we er misschien aan wennen dat het daar gebruikelijk is dat je géén auto hebt. 

Prettig protest dit. Want zovéél mensen hebben een hekel aan betaald parkeren. 

Ik slik geregeld als ik het bedrag in het weekend zie... nu de gemeente besloot om de tarieven in het weekend te verdubbelen. 

Misschien moet ik er aan wennen met de fiets of de bus naar het centrum te gaan... 

 

Zeur niet... maar dat is soms moeilijk

Vanmorgen deden de pinautomaten in de Koningsplein garage geen dienst. Gelukkig kon je nog met geld betalen... ik moest 2,50 betalen en ja, dat zal je altijd zien, ik had drie vijftig cent munten in mijn portemonnee. Dus fluks met een briefje van twintig betalen. Dat gaat niet, zei een aardige meneer van de parkeergarage. Lopend naar de automaten onder de katterug zei een lotgenoot, die doen het ook niet. Dus terug en weer in de rij, wachten tot de pinautomaat gemaakt is. Even dacht ik nog aan wisselen van geld op de markt, maar ja dan is je plaats ook weer weg. Ondertussen liepen de emoties langzaam op: ik heb haast, zeiden verschillende Koningsplein parkeerders. Nou zijn daar niet veel mensen gelukkig van geworden, van haast, maar na een minuut of tien kreeg de irritatie ook vat op mij. Vooral toen die aardige meneer kijkend naar de pinautomaat die hij al twee keer had geopend zei: het duurt lang, dit keer. Enfin, alles zou het weer doen, kaartje ingestoken, pin werkt niet, en: ik krijg mijn kaartje niet meer terug. Inmiddels moest ik al 3,50 betalen. Lang verhaal kort, geïrriteerd naar de slagboom gereden waar het betrekkelijk lang duurde voor mijn oproep werd beantwoord. "Meldkamer, prettige dag." En de slagboom ging open. 

Zeur niet, dat práchtige lied van Annie MG Schmidt. O, wat vind ik het fijn als dat mijn lijflied kan zijn. Maar dat is soms moeilijk.  

Hoe sensitief zijn parkeerambtenaren?

Mijn laatste parkeerbon kan ik me goed herinneren. Ik ging haar de binnenstad, had haast en wist precies wat ik wilde kopen. Pas weken later kreeg ik de bon. Ik was verbaasd, want ik had immers bij de betaalautomaat betaald. Terugkijkend bij de bank, kon ik betaling aantonen. De parkeerambtenaren waren mild, schrapten de boete, maar ze vroegen mij wel om voortaan het bonnetje achter de voorruit te leggen. Stom, dat was ik vergeten. Ik vond de parkeerambtenaren sensitief. Het was in... Den Bosch. 

Corien Prins wilde een pakje afgeven, parkeerde in de Utrechtsestraat (foto) en betaalde via de parkeer-app. Bij terugkomst zat er toch een parkeerboete op de ruit. Op de plek waar ze had geparkeerd mocht ze volgens de bekeuring alleen staan met een dagkaart. Ik ben bang dat jij en ik of we nu hoog of laag sprongen die boete hadden moeten betalen. Dat denk ik, omdat Corien Prins óók moest betalen. Jammer hè, dat de parkeerambtenaren in onze stad níet zo sensitief zijn. Alleen is zij toevallig professor aan de universiteit. Ze laat het er niet bij zitten en gaat procederen. Tof voor ons, die willen weten hoe het écht zit. Twee rechtbanken (Breda en Den Bosch) stellen de gemeente in het gelijk, die van mening is dat zij niet verantwoordelijk is voor correcte informatie in de parkeer-app. Uiteindelijk krijg Corien gelijk van de Hoge Raad. Het stoort haar dat „tot de dag van vandaag Tilburg niets gedaan heeft om de fout te herstellen. Terwijl de ambtenaar van de gemeente tijdens de zitting in Den Bosch al zei dat het vaker fout gaat. De data van zo’n parkeer-app bieden gemeenten een schat aan informatie, maar de burger is de dupe als het misgaat.” Dit leidde tot landelijk publiciteit in NRC Handelsblad. Een bravo voor Corien.

P+R Burgemeester Brokxlaan

 Triestig weer vandaag.

In lichterlaaie

Als je foto's van de stad ziet, dan zijn er luchten in wel duizend varianten. Bij de meest expressieve zijn filters gebruikt. Of fotoshop. Hier staat de stad in lichterlaaie. Je hoopt dat er zeker zes tot tien brandweerauto's hiernaar op weg zijn. Maar... het is echt de ondergaande zon. Geen filter is aan deze foto te pas gekomen. Geklikt op het juiste moment donderdagavond.

Weggaan

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

Rutger Kopland

De waarde van de materie

"Herfstmaand. Het wordt koel; periode van inzameling en vervolgens conservering van de oogst. De mens wordt zich steeds meer verstandelijk bewust van zijn eigen beperktheid, evenals van de betrekkelijkheid van genoegens en van de opgedane oppervlakkige kennis en ervaringen. Men begint te twijfelen aan alles wat vroeger zo zeker leek: het eigen kunnen en fysieke gestel. Hierdoor wordt er gelet op zuiverheid, reinheid en een gezonde levenswijze voor het behoud van de gezondheid. Ook staat men kritisch t.o.v. het leven, wil door nauwgezet onderzoek de zuivere waarheid -en niets anders dan dat- leren kennen, uitsluitend vertrouwend op hetgeen het verstand zegt. Alles wordt kritisch geanalyseerd en systematisch geordend; alles moet perfect zijn. Alleen hetgeen waardevol is gevonden op de vraag 'wat heb ik er aan?', wordt bewaard. De waarde van de materie wordt belangrijk als doel, als spaarobject."

Gemeente jaagt bewoners op kosten

Jij bent een echt stadsjong, zei mijn schoonvader zaliger. Jij parkeert het liefst vóór de deur, placht hij te zeggen. Hij kwam uit een dorp. Zelf liep hij gerust een dikke kilometer om zijn auto kosteloos te stallen in de stad. 

Hij heeft gelijk, ik ben een goede klant van het parkeerbedrijf. Een bedrijf dat het érg moeilijk maakt om te communiceren. In januari is de (door mij gewaardeerde) chip knip afgeschaft. En nu zit er dus een gleuf in de parkeermeters die onbruikbaar is geworden. Je kunt betalen met muntgeld. Of met een app. Toen ik zonder muntgeld stond, twitterde ik boos dat dit irritant is, dat je NIET met een pinpas kan betalen. Zo krijg ik misschien snel een antwoord, dacht ik. Mag je dat verwachten van een organisatie met 1738 ambtenaren? Menige veel kleinere organisatie heeft zijn webcare goed op orde. Geen reactie, Nog eens getwitterd dat ik écht geinteresseerd ben. En ja hoor, ik kreeg na een dag of vijf een verzoek mijn vraag te mailen aan het parkeerbedrijf.  Zo gezegd, zo gedaan. Géén reactie. Enfin, dan maar eens bellen. Dan krijg je geen mensen aan de lijn, maar zo'n apparaat met een bandje. Die vroeg mij - ik kon het als échte humor toch wel waarderen - of ik mee wilde werken aan een onderzoek naar de dienstverlening. Zou me maar twee minuten kosten. Natuurlijk, doe ik! Pas daarna werd ik doorverbonden met een allervriendelijkste dame van een call center. Die hoorde mijn vraag aan. Ik ga iemand zoeken die u kan helpen, zei de lieverd. Na acht minuten (vier keer de tijd van een onderzoekje!) kreeg ik een meneer van de meldkamer van het parkeerbedrijf die mij vertelde wat ik al kon vermoeden: u kunt  niet met pinpas betalen, meneer, omdat dit het beleid van de gemeente is. Verdere vragen vielen niet in vruchtbare aarde, die kon ik via het telefoonnummer opnieuw stellen. Dat ga ik maar eens doen. Want ik kan op het web niet zo goed achterhalen hoeveel van de 89,1 miljoen die de gemeente ontvangt als belastingen uit parkeren komt. Ik ben inmiddels ervan overtuigd dat de communicatie met de burger véél te véél is gestandaardiseerd in klant-onvriendelijke systemen. Oh ja, ik heb eens gekeken naar zo'n parkeerapp. Die kost twee tientjes per jaar. En een kwartje per keer dat je parkeert. Zou mij naar schatting in Tilburg acht tientjes per jaar kosten. De gemeente jaagt bewoners op kosten om zelf te verdienen aan het parkeren.