Crimineel, oké. Maar met een klein hartje.

 

Het is een mooi idee dat Sanne Scheffers aan de academie voor journalistiek afstudeerde met de Achterkrant. Met een fraai interview met Dave van Veen, die nu met zijn bedrijf Aware4Youth jongeren met een detentieverleden helpt. Het is een interessante krant over criminaliteit. Met cijfers. Dingen die ik niet wist. Jongeren volgen 5  tot 6 uur onderwijs in een justitiële jeugdinrichting. Jongens en meisjes zijn gescheiden - zoals op de basisscholen vroeger. Tips hoe je kan ontsnappen aan groepsdruk, want driekwart van de jongeren die in aanraking komen met Halt voor vernieling, winkeldiefstal, spijbelen of rotzooien doen dit onder druk van de groep. De achterkrant verschijnt bij de voorstelling van het zuidelijk toneel die gisterenavond in premiére ging. Geschreven door Diederik Stapel en Anton Dautzenberg. Het is een wat ontregelende voorstelling, da's in de kunsten altijd een compliment. Wat de schrijvers én acteurs erg goed treffen is dat de reputatie van een crimineel in eigen kring álles is. Daar pleeg je desnoods een moord voor. Maar dat het toch ook mannen zijn met kleine hartjes. Schrobbelèr, worst en kaas ging het publiek in. Delen van genoegen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe Het Zuidelijk Toneel dat gaat doen in de andere plaatsen die ze met de voorstelling aandoen: Heerlen, Eindhoven, Roosendaal, Den Bosch, Breda en Zeeland. Het zwijgen over criminaliteit komt in de voorstelling goed naar voren. Vanavond 8 september te zien, en donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag. Maar let op, er zijn al uitverkochte avonden.

Het zuidelijk toneel over asielzoekers

Politici vertellen ons niet de waarheid over asielzoekers, zegt Anton Kalmthout. Er kwamen méér asielzoekers naar Nederland in 1995 dan nu. Maar nu worden er woorden voor gebruikt als 'een tsunami van asielzoekers overspoelt het land.'  In de voorstelling Marieke Marieke van het Zuidelijke Toneel zegt een van de acteurs: We liegen de waarheid. Het kan niet toepasselijker: de voorstelling MariekeMarieke, twee vrouwen op de vlucht van Het Zuidelijk Toneel gaat in prémiere in het Ronde Tafelhuis en op dezelfde dag is bekend dat er een noodopvang voor asielzoekers komt aan de Ringbaan Oost. De voorstelling is gemaakt door Leen Braspenning, naar het boek Vlucht van Johanna Spaey. Mooi spel van de actrices Kaltoum Boufangacha en Aminata Demba. Voorafgaand aan de voorstelling gaf Leen Braspenning een toelichting, samen met Anton Kalmthout. De Tilburgse hoogleraar is lid van de commissie ter preventie van foltering en inhumane en vernederende behandeling van de Raad van Europa.

De voorstelling MariekeMarieke is ook vanavond te zien in het Ronde Tafelhuis, daarna nog in Roosendaal, Turnhout, Borgerhout en Mechelen. Om 19.00 uur is het voorgesprek, de voorstelling begint om 20.00 uur. 

Alledaagse waanzin

Het Zuidelijk Toneel vroeg schrijvers om Tilburg te verkennen. Op zoek naar de ziel van de stad. Een prachtig idee. Dat resulteerde in negen korte toneelstukken. De plattegrond van de stad werd geplot op de plattegrond van de schouwburg. Met deze routekaart mochten bezoekers ook op zoek naar de ziel van de stad. En dan kom je achter het toneel, in spreekkamers, artiestenruimtes (foto) en de krochten van de schouwburg. De Ode aan de stilte van Anton Dautzenberg, die de zusters van Liefde bezocht, vond ik onbegrijpelijk. Dat stelde me gerust, kunst moet je niet altijd snappen. Kunst moet verontrusten. Zoals de karikatuur van de wethouder van Daan Windhorst. Ik ben bang dat veel mensen in de entourage van wethouders zich zo serieus nemen als de ervaren ambtenaar Trudy Dörr die we zagen.  Gijs Scholten van Aschat maakte een meesterlijke tekst; hier werd de ziel van Tilburg het best geraakt.  Hij speelt een spel met de alledaagse waanzin en de realiteit, prachtig op toneel gebracht door An Hackselmans en Guy Clemens. Ik genoot van Dick van den Toorn en Marc Marie Huijbregts; de glinsterende pretogen van Luna Strang. Nhung Dam ging op bezoek bij de politie ter voorbereiding op een uitgaansnacht; dat resulteerde in een monoloog met een verrassend toneelbeeld. Aan het eind van de avond hoorde ik de wethouder tegen een bezoeker zeggen: Mijn man is ook een goed toneelspeler. Waarvan acte. De realiteit is altijd absurder dan wat een schrijver kan bedenken.