De gelukkig maker - Jean Maurice LeJeune

 

Mijn geluk kan niet op als er veel klanten voor mij in de winkel staan. Dat geeft tijd om na te denken over mijn keuze... en te genieten van het gesauwel in de slagerij. Jean Maurice doet graag een duit in het zakje. De medewerkers zijn erg op elkaar ingespeeld en dollen elkaar graag.

Jean Maurice is de vierde generatie van de slagerij die al sinds 1906 in de Willem II straat is gevestigd. Bij barbecue liefhebbers zijn de hamburgers fameus, bij wijnliefhebbers de eigen rillettes. Bij talloze klanten de blinde vinken, speklappen en biefstuk. De roem van LeJeune overstijgt de stad. Bekende Nederlanders zoals Paul de Leeuw waarderen de eigengemaakte leverworst. "Mijn ingrediënten zijn al duurder dan de prijs van fabrieksleverworst", hoorde ik  Jean Maurice zeggen. Gisteren belde een bekende kookboekenschrijfster, met een vraag over de vulling van kroketten. "Ben je een gelukkig maker?", vraag ik. Jean Maurice lijkt wat op zijn hoede bij deze vraag. "Niet voor iedereen, maar voor een aantal mensen zeker", is het antwoord. 

# 120 Omhoogkijken

Een gouden varkentje. Natuurlijk bij een slagerij. Lejeune.
 

Agge kunt kwatsen voelde oe eigen thuis # 19

Een vleesles van Jean Maurice LeJeune. Ik voelde mij bevoorrecht dat ik - met een kookclub - een kijkje mocht nemen achter de schermen van de slagerij. Achter de slagerij staat het slachthuis, een monument. "Ik heb helemaal geen geheimen", zegt de slager met overtuiging. En we zien hoe met een (niet groot) mes een half varken kundig en snel wordt uitgebeend. We leren waar het haasje zit, waar het spek, waar de spareribs en de karbonades. Klik hier voor de website van LeJeune. Die is lange tijd niet bijgewerkt, het werk gaat natuurlijk zitten in het vlees, maar biedt wel een adequaat inzicht in de historie van de slager met meer dan 100 jaar historie. Wie zo'n kijkje achter de schermen krijgt, is volgens mij levenslang een ambassadeur van de slager. En dat komt dan weer goed uit, want "ik wil alleen goeie praat over LeJeune."

Oude gevelsteen

Deze oude gevelsteen ademt historie. De historie die ook slagerij Lejeune met zich meedraagt. Terwijl de slagerij en de klanten springlevend zijn.

Tilburg Typo

 

Klik hier voor de website

5 jaar TilburgDailyPhoto: ik haaw van onze stad

Liefde vur de stad, dès iets gèks. Ge vuult et inêene, bij vlaoge. Ik hèbbet asser bij slachter Lejeune iemes en ons gehakt bestèlt. “Doe mèn dè mar, meej dè gruun” (gehakt meej tèùnkruie). Ik hèbbet as en vol staadiejon gelèèk êen man aachter de ‘Tricolores’ gao staon, ammel hardop kwèèkend: “Goole maoke, nondejuu!” Et gift zon Gòdsgruuwelek fèèn gevuul as ons Willem II skoort èn daormeej de wèdstrèèd wint. Ik hèbbet ak en halfuurke kan saawele bij mene kapper. Ik hèbbet ak op men gemak dur et Waandelbos lôop. Ik hèbbet ok as veul aandere meense et nie hèbbe: bevobbeld ak naor dè draajende hèùs kèèk op dieje rotonde (ge wit wèl, waor vruuger de febriek van Smarius nèffe ston). Ik hèbbet aatij ak bodschappe doe op de mèrt. Mar ik hèbbet ok op industrieterèène meej aaw febrieksgebaawe waor vruuger et schompes gewèèrkt wier dur arbeiders, gelèèk in den Atteljee (naa hiet dè ‘Spoorzone’). Òf ak stao te geniete van ene tentoonstèlling in ‘Museum De Pont’. Ik hèbbet as we meej mekaore praote, buurte meej mekaor in onze taol. Ik haaw van onze stad.

Vandaag bestaat TilburgDailyPhoto precies vijf jaar. Bij iedere verjaardag was er een thema. Nu ook. In de komende weken foto's waarbij mensen aangeven wanneer ze zich het meest verbonden voelen met de stad. / Èn dègge bedankt zèèt dè witte, Nicole!

I am sorry, foreign visitors. This blog is made in our local language, I don't think google/translate is able to translate this. It's about my love for our town.  

Kiekje anno 1915

Slager Lejeune in de Willem II straat is trots op de historie. Hij heeft een enorme vergroting opgehangen van Leo Lejeune, de kinderen en een varken. Anno 1915. Mooi familiebedrijf.

Slager Lejeune

Een groot wild zwijn staart de bezoekers aan. Boven de toonbank. Rechts ervan hangt de slogan waar moderne reclamemakers niet aan kunnen tippen. De slagzin is van een tijdloze schoonheid: “Wat Napoleon was onder de vorsten, is onze worst onder de worsten.” De eerste volger van Tilburg Daily Photo, José Adema-Jacobs, schrijft over een verzoekfoto: Ik denk aan de Willem II-straat, een prachtige straat, maar die is al een paar keer aan de beurt geweest met de Synagoge en de Cinecitta. Ik voel me altijd heel Tilburgs als ik bij slager Lejeune in de Willem II-straat op mijn beurt wacht en dan ondertussen denk “hier stond mijn moeder vroeger al en daarvóór ook mijn opoe Jacobs. Wat fijn dat zo’n slager nog bestaat na al die jaren.”
Deze week enkele ‘verzoekfoto’s’ nu Tilburg Daily Photo een jaar bestaat.