Industrieel Erfgoed

 

#198 Omhoogkijken

Je kan zomaar ergens tientallen jaren komen.

En pas echt goed kijken als je 'vertraagt'. Vandaag zag ik ineens dat deze dakkapellen hele bijzondere zijkanten hebben met ronde bollen. Waar je doorheen kan kijken. Dit is een gebouw van de voormalige textielfabriek Van Dooren & Dams aan de oostzijde van het Korvelplein. 

Het is een fabrikantenwoning annex kantoor in één. De fabriek werd opgericht in 1783 en verhuisde naar Korvel in 187. De fabriek sloot de deuren in 1972 en van de fabriek is nu niets meer te zien. Deze woning/kantoor is ergens rond 1976/7 gerenoveerd. Aan de staat van de dakkapellen te zien, mag dat nu opnieuw weer eens gebeuren. De decoratieve geveldetails zijn ongebruikelijk in industriële complexen.

BEKA toren vanuit Sint Josephstraat

 

Zwikmachine

Zwikmachine van L.G. Wagemakers uit Tilburg, gemaakt van gietijzer. Gereedschap voor het handmatig opzwikken van schoenen. Te zien in het Schoenenkwartier in Waalwijk. 

 

Verhalen blijven. Altijd.

Een boek met verhalen over textiel. Kundige auteur. Veel verhalen zijn gebaseerd op gesprekken.
 

Vernieuwbouw aan de Trouwlaan

 

Reclamenaam

Parkeerdek

Wie op het parkeerdek staat van de AaBe fabriek ziet een parade van beeldmerken. In 1954 werd hier een foto gemaakt van de directie van de fabriek met alle medewerkers die langer dan 25 jaar in dienst waren. Dat was toen al een duidelijk kleiner aantal medewerkers dan in de decennia daarvoor.

Beka Toren

Hoe lang nog zichtbaar?

Er zijn mensen op hun veertiende, vijftiende, zestiende gaan werken. Om ingeleerd te worden door een Meester. Er is overlegd. Er zijn vernieuwingen bedacht en doorgevoerd. Er zijn ongelukken gebeurd. Er is gezweet. Er is gevloekt. Er zijn spanningen geweest tussen 'den baos' en de medewerkers. Er zijn verjaardagen en jubilea gevierd. Het was een hechte gemeenschap. En hier en daar in de Spoorzone zie je nog iets terug van dat industriële verleden. Een verleden dat eenvoudig geromantiseerd kan worden. Maar waar ook medewerkers hun knieën verpesten met het werken in een olieput, waar mensen arbeidsongeschikt werden. Hier en daar zijn nog symbolen die eraan herinneren. Ze moeten er blijven, al was het maar in fotografie, om de herinnering levend te houden. Zoals die herinnering ook levend blijft in verhalen. Van de lasser Willem Groot-Roessink. Van de chef-ingenieur. Van de werkplaats in de tweede wereldoorlog.

Sint Joseph straat

De Sint Josephstraat ademt ons industriële verleden.

Textielmuseum

Kijk, de machines uit de textielindustrie werden gewoon in Tilburg gemaakt. Althans deze  machine.

Festonneermachine

& ZONEN

Rust zacht taalvirtuoos drs. P.  die alles kon met letters om ons te plezieren


Andijvie, inspirerend is ze niet
Geen rijmwoord heeft men ooit op haar ontdekt
Ook heeft ze zelfs door fraai gekleurde ruiten
Een vies en uiterst burgerlijk aspect
Wij mogen er de ogen niet voor sluiten
Dat zij het lichaam wel tot voeding strekt
Maar dat is dan ook alles wat ze biedt
Andijvie is voor mij geen lustobject

Misschien doet dit betoog u wat verdriet
Maar ja, ook deze vogel is gebekt
En als zij zijn opinie vrij mag fluiten
Dan leidt dat wel eens tot een schokeffect
Ik mag nochtans de waarheidsdrang niet stuiten
U hoort dus nu het koele intellect
In plaats van een romantisch twiet, twiet, twiet
Andijvie is voor mij geen lustobject

Ze heeft de kleur van stoffig malachiet
Is slijmerig en week en langgerekt
Ik moet me scherp en realistisch uiten
Gezien de weerzin die ze bij me wekt
Toch kunnen vele mensen er niet buiten
Jawel, ik heb dit feit met zorg gecheckt
Wat mij betreft, ik zeg het expliciet
Andijvie is voor mij geen lustobject
 
Het spijt me dat zo'n pessimistisch lied
Vanavond aan m'n keelgat moest ontspruiten
Hoe droevig kan het lot zijn dat men trekt
Andijvie is voor mij geen lustobject

Cha cha cha

Lopt nie zô te semmele...

"Een plaspauze is geen pauze, en als jij aannemelijk kunt maken dat je wat vaker moet dan de gemiddelde persoon, kunnen ze je dat toch moeilijk kwalijk nemen. Ik neem niet aan dat je 10 min weg bent als je even gaat plassen (en anders moeten ze wc's dichter bij de werkplek realiseren)."

AaBe factory

This picture shows the AaBe factory. Or at least a facade of the walls. Tilburg was very well known for the textile industry, but competition with low wage countries made that lots of factories were fourced to close. The pictures on the wall show the flourishing history as well as how the complex will be after renovation. Now this is a paradise for young graffiti artists. Today is theme day for the daily city photobloggers, look here for other entries.

 

Dit is de muur van de AaBe fabriek, waarop zowel historie als toekomst is afgebeeld. Een klein paradijs voor graffiti spuiters. Vandaag is themadag voor de internationale city fotobloggers. Klik op de link hierboven om facades van andere steden te zien.

Voorkomen rheumatiek

Foto op de oude AaBe fabriek. De wachtende mensen bij de bushalte ontroeren me. Het is een foto uit de jaren vijftig.  De bushalte op de Heuvel is voor het "AaBe-panaroma": een etalage met reclame voor AaBe-dekens: een winterlandschap met herten en een arreslee, beladen met wollen dekens. De etalage was een begrip in Tilburg. De foto doet mij denken aan een van mijn doopfoto's van mijn oma van den Besselaar.

Hergebruik

Kinderdagverblijf aan het Smidspad.

Tegeltableau

Piet Smits & Co was handelaar in wollen stoffen. In de IJzerstraat staan kantoren, pakhuis en magazijn. Anno 1916. Het is een mooi karakteristiek pand, dat nu wat in de schaduw staat van de nieuwbouw aan het Pieter Vreedeplein.

Ben je lezer uit Tilburg van deze blog? Doe dan mee met de geluksenquete van het jaar 013. Klik HIER.

Goed gastheer

Gastheer Mohamed voor de stoommachine in het Textielmuseum. Er zijn tientallen gastheren en gastvrouwen die in Tilburg de bezoekers welkom heten en van informatie voorzien. Bij het VVV, als gids in de stad, in musea maar natuurlijk ook in kroegjes, in restaurants. Tilburg DailyPhoto zet als eerbetoon aan al die gastvrouwen en gastheren graag de goed gastheer Mohamed in het spotlight. Hij werkte kort in de textiel en heet nu al veertien jaar bezoekers welkom in het Audax Textiel Museum. Als ik bezoekers van buiten de stad mee mag nemen, ga ik het liefste hier naar toe. Iemand die geïnteresseerd is in geschiedenis heeft het hier goed naar de zin. Dat geldt ook voor iedereen die interesse heeft in industrieel erfgoed. Wie denkt dat een ‘museum’ saai is, kijkt hier zijn ogen uit in het Textiellab met veel werkende machines en demonstraties. Méér geïnteresseerd in design en kunst?  Ideaal, want hier kun je niet alleen kunst en design bekijken, maar inzicht krijgen in de vaak moeizame ontstaansgeschiedenis. In de film Het vakmanschap van Jan Taminiau (de huidige expositie) is dat ontzettend mooi in beeld gebracht. “Als je alles weet van een machine, beperkt dat ook je mogelijkheden”, zegt een technicus. Taminiau kent niet de technische finesses, maar droomt en zoekt de grenzen op. En dan blijkt er meer te kunnen dan je voor mogelijk zou houden. Op het entresol (derde verdieping) van het museum laten acht textieltrainees van design opleidingen ook zien waar onderzoek toe kan leiden. Jonge designers uit Noorwegen, België,Denemarken, Duitsland en Finland tonen waar out-of-the-box denken toe kan leiden. En… Tilburgers kunnen op die entresol de stad eens van boven bekijken. Gewoon doen!