Kijkend in Stadspark Oude Dijk

Kijkend in de Marialaan

Zie ik heden en verleden  

# 196 Omhoogkijken - Alles van waarde is weerloos

Hebben we mooie muurpoëzie... laten al die kleine mozaïeksteentjes los. Potverdorie! Ik heb geen idee of er iemand is die hiervoor verantwoordelijk is - die kan of moet herstellen. 
 

Goei volk!

Broekhoven en Trouwlaan: goei volk! 

Stadsdichter Frederike Luijten en kunstenaar Corné van de Schoor ontwierpen een deurmat, of eigenlijk een heleboel deurmatjes voor de Lochal. Het bevat een gedicht. Mij valt op dat bezoekers er langs lopen in plaats van eroverheen. Bezoekers worden aangespoord om hun voetstappen op de mat achter te laten, maar dat lukt dus niet zo goed. Ik vind het erg sympathiek om poëzie een alledaags karakter te geven. Er missen volgens mij nog wel wijken, zoals De Blaak. Toen ik een Loc hal medewerker daarnaar vroeg, schrok hij. Er worden toch geen matjes weggehaald?, vroeg hij zich af.

Stadspoëzie

 

Muurtekst

 

Ware wonderen gebeuren zonder plan vooraf

 

Ôot - het gedicht

as de zeej tòt òn den Heuvel is gesteege

en Tilburg dèùn èn haove heej gekreege

stòtter gòdwit en gerêûkte pòllingkraom

rèècht vur dees Veejmèrtstraotvurraom

èn dan zudde pòtvergimme  moeten vreeze

dè gin meens dees rèmke nòg kan leeze
 

Vanaf hier gezien zijn oost en west even ver

 

# 116 Geluk - een onhandig applaus

Er zijn momenten waar je niet uitkomt,

hoeveel tijd er ook voorbijgaat.

Het bloed dat uit je duimtop gutst,

je nagel zoek in de snijmachine.

De glazen lift naar de zeventiende

terwijl jij al door de grond ging bij de tweede.

Je fiets, zijwaarts op weg naar de stoeprand,

in elk zitje een verbaasde dochter.

Soms iets wat je alleen maar zag:

de jongen na de grote wedstrijd,

Rubiks kubus in de hand, ontroostbaar.

Omdat het geluk gebeurde. 

Neem in deze dagen wat tijd voor poëzie. Dit gedicht is uit de laatste bundel van Ingmar Heytze, Met wat geluk. Dat is een aanrader. De foto is stadspoëzie, toch. Uit de Spoorzone. Als ik dat zie, hou ik zo van de stad. 
 

Die mooie kindertijd

Ze schrijven in de boeken':

'De kindertijd is fijn.'

Maar voor jou zijn er wel dagen 

dat je liever dood zou zijn. 

Want jij wordt uitgescholden

door kinderen van je klas, 

en je wordt door hen behandeld

alsof je waardeloos was. 

''t is zo erg niet,' zegt de meester.

Hij heeft het ditmaal mis, 

want op school kan het zo rot zijn

als het later nooit meer is. 

Al dat gescheld is later

heel ver van je vandaan. 

Je leert ook nog wel verdragen

dat er rotzakken bestaan. 

Gedicht Willem Wilmink 
 

Poezieplaatjes

 

Wat verwacht je van het leven?

Ik begon zonder verwachting aan mijn uitzichtloze leven

Ik vond mezelf dom en slecht en lelijk als de nacht

Ik leefde elke dag als kind dan ook in angst en beven 

Mijn leven was meer Jantje huilt dan Jantje lacht

Toen heb ik vanuit het niets zomaar mijn stem verheven 

Ik zong mijn eigen lied en ik zong uit alle macht

En het zingen van dat lied was mij echt op het lijf geschreven 

Het had volkomen onverwacht een soort van zeggingskracht

En dat is tot vandaag de dag altijd zo gebleven 

Nu eens klinkt het hard en schel en dan weer lief en zacht

Dat ik met mijn lied de mensen wat plezier kan geven 

Is meer dan ik als kind ooit van mijn leven had verwacht

Gedicht van Jeroen van Merwijk, bundel Zo moeten mensen zijn

Lucebert op het Willemsplein

Visser van Ma Yuan 

 

Onder wolken vogels varen

Onder golven vliegen vissen 

Maar daartussen rust de visser

 

Golven worden hoge wolken 

Wolken worden hoge golven 

Maar intussen rust de visser

Vergankelijk

Het gedicht op de Paleisring onder de Katterug is zo goed als verdwenen. Vergankelijk. Misschien is dat zo bedoeld? 

De scheidende wethouder De Vries vraagt een bijdrage voor een neon dichtfragment in de Spoorzone.

Dat heeft niks te maken met de vergankelijke stadspoëzie aan de Paleisring. Snap ik. 

Maar in mijn hoofd komt het toch samen. Ik zou die letters weer terug willen. Van Nick J. Swarth en vormgegeven door Sander Neijnens. Nog voordat Antony de Kok schijnt.

 'Ik ging naar Tilburg om de ring te zien. Als dagen vlogen ze voorbij, de auto's & bussen. Het werd groen. Ik liep door, meerdere weken kwijt & toch geen spijt'. 'U gaapt. U kijkt. De tijd verstrijkt. Het is precies wat het lijkt: u bent gezwicht voor 't rode licht & wacht, verstoken van 'n tune, doodleuk op het groen'.

Geen hoofd

denk je dat dat helpt

is dat wat je denkt

misschien moet je daar eens mee ophouden 

moet je eens ophouden 

met alles te overdenken

Gedicht Geert Buelens, bundel Ofwa

Houd vol!

Wat mooi van de schouwburg om een hart onder de riem te steken.

Sine Labore Nihil

Mooi wijnkistje. Zonder arbeid komt er niks tot stand. True. Geen muziek. Geen wijn. Geen eten.

Beeldrijm

Met je ogen

Met je ogen gaat een wereld open,
een boek over de mensen die we waren,
die er niet meer zijn, of toch niet hier.

Wat kan ik anders doen dan kijken -
er is iets van iedereen die ik ontmoet
heb, wat niet kan. En toch, ik zie

ze allemaal, door één paar ogen,
in een zeker licht. Je gaapt
en doet je ogen dicht.

Ik kijk naar elk gezicht in jouw gezicht.

Ingmar Heytze. Uit: De man die ophield te bestaan. 

Dit is mijn plek voor altijd

Dit is mijn plek en ik wil precies hetzelfde als jij.

Hier wil ik oud worden.