Bruut

Het bushokje aan het Stadhuisplein. Op twitter lees ik in mijn tijdlijn meer waardering voor het zogenaamde brutalisme. Volg @MartjanKuit. 

Bijna vijftig

Volgend jaar is de fontein van Joop Beljon vijftig jaar. De fontein stamt uit 1972 en ligt nu droog. Dan blijken de blokken aantrekkingskracht uit te oefenen op jongeren die er springen, salto's maken. Met gevaar voor eigen leven. Razend knap.

Een ander 'mooi'

We hebben het allemaal gezien in de afgelopen weken. Verschillende bushokjes in gruzelementen. Die fraaie open glazen bushokjes. Vuurwerk is een oorzaak. En vandalisme. Dan waren die bushokjes van Joop Beljon, uit 1973, zo gek nog niet. Still going strong, nu we een hele generatie verder zijn. 

Ze passen bij onze stad. Waar wij een ander 'mooi' waarderen dan in andere steden. 

En het combineren van kunst met functionaliteit is best verstandig. Daar hou ik van.

Wè heetie doar nen heekel aon

Er staan veel mooie herkenningspunten op de overzichtstekening van Tilburg in het nieuwe boek "Harrie den Haon van den Haajkaantsebaon". De flats in de Heikant, het Wilhelminakanaal, het draaiend huis, het witte Paleis Raadhuis dat ineens net zo groot is het zwarte stadhuis, de watertoren eind 19e eeuw een baken voor de stad, nu in Madurodam formaat naast een immens Westpoint. De spoorzone vormt het hart van de stad met het fameuze en bloedmooie vrijhangende dak van het station. We zien nog fabriekstorens en zowel de Pont als het textielmuseum, twee oude fabrieken in een nieuwe outfit. En warempel Marieke Coenen weet met haar pen precies het goede gevoel op te roepen bij de jaren zeventig Fontein van Joop Beljon en de betonnen abri's, zóó lelijk dat je er van bent gaan houden. De fontein op het Willemsplein krijgt met de pen van Marieke iets zacht liefelijks. 

Het boek is een uitgave van uitgeverij Zwijsen en stichting Tilburgse Taol, klik HIER voor een mooie liedimpressie. De Tilburgse schrijver Erik van Os laat de achtjarige Harrie wat chagrijnig zijn en mopperen. Iets dat veel Tilburgse Harries ook op latere leeftijd niet kwijtraken. Ik mis zelfs het zeiken op alles om niets, schreef Guus Meeuwis in Brabant. En ja, dat kan je terughoren in de wachtkamer van de dokter, aan de tap, op de markt, in de kantine. Dit boek is een mooi medicijn tegen het mauwen. En daarom een prima verjaardagcadeau of voor Sinterklaas. Het boek is te bestellen bij de stichting, maar net zo gemakkelijk op te halen bij boekhandel Verrijt in Berkel Enschot, waar bij de introductie deze foto is gemaakt. Mooi gedaan!

Willemsplein

Drie karakteristieke elementen van het Willemsplein: het stadskantoor waarin de raadszaal, het paleis raadhuis waarin Vincents tekenlokaal en de vijver, het kunstwerk van Joop Beljon uit 1972. Zo op deze foto lijken de drie elementen van het plein goed op elkaar afgestemd. Ik geloof dat ik de vijver nooit echt mooi heb gevonden, maar ik ben er wel aan gehecht geraakt. Het is een apart kunstwerk. Een kunstwerk hoeft niet te plezieren, het mag ook verwonderen. Zo kun je hier zo de vijver inrijden... Wat vinden de kijkers/lezers? Zet er gewoon je naam bij als reageert (anoniem is zo.. anoniem). Afgelopen zondag vertoefde ik even op het terras bij Meesters, je ziet dan dat de vijver ook geliefd is als speelplaats voor skateborders en andere jeugd. Dat vind ik een voordeel van dit krachtige jaren zeventig kunstwerk. Dat kan er beter tegen dan de trappen van de concertzaal...

Fontein

Er zijn gemeenteraadsleden die met graagte en voortdurend kunst beschimpen. Of het nu gaat over het draaiend huis of de vijvers voor het zwembad Stappegoor. Dat mag natuurlijk. Maar wat wel gek is… de fontein op het Willemsplein, omgevingskunst uit 1972 van de kunstenaar Joop Beljon, daar horen we de gemeenteraadsleden niet over.