In gedachten verzonken

Als je naar buiten loopt bij het ETZ Tweesteden ziekenhuis, zie je dit. Maar ik denk dat de meeste bezoekers in gedachten verzonken zijn en de schoonheid van deze lucht niet zien. 

Ziekenhuis toegankelijk houden

Toen ik gisterenmorgen naar het ETZ ziekenhuis ging, was er maar één van de ingangen met slagboom beschikbaar. 

Bij de andere lag een enorme klomp sneeuw/ijs. Er werd met man en macht gewerkt om de wegen van het parkeerterrein sneeuwvrij te maken. Dat lukt goed zoals je op deze foto ziet. Net rechts van het midden zie je de enorme loopbrug die twee parkeerterreinen met elkaar verbindt. Daar was maar een klein stukje toegankelijk. Enfin, de sneeuw levert ook wat pret op...  
 

# 34 Agge kunt kwatsen voelde oe eigen thuis

 "Ze moeten je wel hebben, zeg. Gij komt dit jaor er niet meer bovenop. Weet je wat? Als het niet gaat, kom je bij mij  logeren. Dan zet ik je op de bank met een kussentje."

# 2 Koffie - bakje troost

"Koffie wordt vaak geassocieerd met comfort en het doorbreken van moeilijke momenten. Mensen bieden bijvoorbeeld een kop koffie aan tijdens verdrietige gebeurtenissen, zoals bij stress. Het drinken van koffie is in die context een gebaar van medeleven of ondersteuning, wat de verbinding met "troost" versterkt."

 

Ziekenhuis beeld

 

In het ziekenhuis kan je nog een kopje koffie drinken

Deze foto is alleen héél vroeg genomen, toen er nog geen klanten waren.

Tweestedenziekenhuis

 

Tijdsbeeld | Spuugzat

Al die mensen met een mondkapje. Een tijdsbeeld. Ik ben het virus spuugzat. Maar het virus trekt zich niks van mij aan. Dit is al de 50e foto met het label Coronavirus.

Met mijn dochter Xandry wissel ik zeer korte verhalen uit. Over de coronatijd. Zij geeft les en schrijft stijlvol. Een van haar observaties.

"We spelen levend stratego. Niet in het bos met een rode en blauwe vlag. Maar op straat, in de bus, in het klaslokaal. We bakenen terrein af, we verdedigen onszelf en werken samen. Maar de vijand besluipt ons ongemerkt. Ik krijg een doktersbriefje doorgestuurd van een cursist, "de patiënt mag het huis niet verlaten". Een collega stuurt zijn testresultaten door. "Coronavirus Covid-19 PCR - aanwezig." We spelen verwoed verder, maar we worden omsingeld."
 

Wethouder Ackermansstraat

Johannes Cornelis Ackermans werd geboren op 2 september 1864 als zoon van leerlooier Cornelis Ackermans en Maria Catharina van de Pas. Vanaf 13 februari 1905 was hij gemeenteraadslid en van 31 oktober 1913 tot en met 3 september 1923 wethouder van financiën. Vanaf 1906 was hij directeur van de fa. Corns. Ackermans, gevestigd aan het Wilhelminapark 118-119; later Firma C. Ackermans genoemd (opgericht in 1818). Aanvankelijk was hij fabrikant in knipleder en overleder en later in vacheleder en drijfriemen. Hij was bestuurder van de Nederlandse Lederfabrikanten en regent van het R.K. Gasthuis. Ackermans, die Ridder was in de Orde van Oranje-Nassau, overleed ongehuwd te Tilburg op 10 februari 1935. 

In zijn bestuursperiode werden duizenden Belgische vluchtelingen in de stad opgevangen. De bouw van het Sint Elisabethziekenhuis is een bestuurlijk hoogtepunt. Aan hem wordt in de wiki van Midden Brabant ook het monument van Peerke Donders in het Wilhelminapark toegeschreven. Dat monument staat er al sinds 1926 en krijgt dit jaar een extra bordje, omdat het geassocieerd kan worden met discriminatie. 

"Iedereen werkte in de textiel"

...hoorde ik bij een feestje. Deze meer dan manshoge foto is een hele wand in een wachtkamer van het ETZ ziekenhuis.

NIet echt wennen

Ze staan in het gelid bij het ziekenhuis. Om je aan te melden voor een afspraak. En ik hou er niet van. Omdat ik liever een afspraak maak met een persoon. Het zal vast niet wennen, die apparaten. Deze zijn uitgerust met een speciaal glas, privacy glas, waar ik nog nooit van gehoord heb.

Geurig

Ik hou ervan als de stad lekker ruikt. Nu is een mooie tijd van het jaar. Ik rook een zoetige jasmijngeur toen ik langs de Korvelse kerk liep. En dit  veld lavendel ruikt ook heerlijk. Het ligt voor het Elisabeth ETZ ziekenhuis.

Dat ligt tegenwoordig toch wat anders....

In deze fraaie oorkonde van het Sint Elisabeth Gasthuis wordt een directe koppeling gemaakt tussen grijze presidenten en wijs beleid. Dat ligt tegenwoordig toch wat anders...

Stadspoëzie

In dit huis spreekt iedereen
de taal van zijn kwaal. En toch, met al die 
verhalen, elk op zijn manier apart, kunnen 
we elkaar verstaan in de gedeelde smart.