Gekleurd plein

 

Thuiskomen en weggaan

De ene foto beroert mij meer dan een andere. Zo voelt de foto van 1 december heel bijzonder. Daar realiseerde ik mij dat ik ergens liep, waar je honderd jaar niet kon lopen. Alleen medewerkers van de NS werkplaats, die wel. De blaadjes aan de boom, de Heuvelse kerk, het paar dat voor me loopt, het perspectief, die foto heeft iets. 

gras gezaaid en het niet op zien komen

krijtlijnen getrokken en geen spelers kunnen vinden

voor er afgefloten werd maar ik beloof je: je bent niet alleen

er zijn treinen die niet zonder jou kunnen vertrekken

ze zullen op je wachten zolang je er niet bent

ze zullen altijd op je blijven wachten

en op het eindstation is men bereid je te omarmen

er is een kamer met een bed dat net verschoond is

en een kastje met boeken die je graag nog eens herlas

Als iemand buiten de stad vroeg: ontmoeten we elkaar aan de voorkant of achterkant van het station, dan wist je: die is nog nooit in de stad geweest. We hadden immers maar één in- en uitgang van het station, aan de voorzijde. Deze foto van de spoorzone, roept ondanks de leegte bij mij ook warmte op. Het perspectief dwingt je naar het burgemeester Stekelenburgplein. Waar we nu wél een achterkant van het station hebben. Waar mensen thuiskomen en weggaan. De schrijver Rob van Essen schrijft romans en verhalenbundels. Onlangs verscheen zijn poëziedebuut: Alleen de warme dagen waren echt. Een prachtbundel, een heel goed eindejaarscadeau. Het gedicht De weg naar huis maakte dat ik moest denken aan deze plaats. Het gedicht vind ik ontroerend mooi. 

Geen visitekaartje

Het groen aan het Johan Stekelenburgplein vind ik geen visitekaartje voor de stad. Het stenen gedeelte van het plein is dat wel. Zeker met dit warme weer is de waterfontein geliefd bij jonge kinderen. 

Het groen is 'hil errug gruun'. En als het te weinig water krijgt is het zelfs bruin. 

Drie  goede voorbeelden hoe het beter kan? 

Op het theaterplein in Antwerpen is het groen divers, aantrekkelijk om er doorheen te wandelen en je te verpozen. 

Vorige week stond ik bewonderend de tuin van museum Voorlinden te bekijken in Wassenaar. Ik heb geen verstand van tuinen, maar die tuin is aantrekkelijk omdat er steeds planten in bloei staan. Het ontwerp is van een grootheid in de tuinarchitectuur, Piet Oudorf.  

En terwijl ik dit tik, realiseer ik me dat de tuin van museum De Pont óók al zo mooi is. Daar zat ik vorige week met een spa rood wat te lezen, er is bijna geen rustgevender plek in de stad dan die. 

Geen idee wie er bij de gemeente over gaat... of ze dit lezen... en argumenten naar voren willen brengen (onderhoudsarm, ik kan het me voorstellen). Misschien kunnen city-marketeers een pleidooi voor meer gevarieerd groen doen. Zodat mensen aan de voorkant van het station foto's maken bij het Kruikenstad embleem. En aan de achterkant bij het fraaie groen.

 

Wij doorbreken de cirkel van geweld

Als je over het burgemeester Stekelenburgplein slentert, kan je deze affiches niet missen. Ik heb zaterdag het verhaal van deze vrouw gelezen en ik werd er stil van. 

"Mijn moeder waarschuwde me dat ik geen relatie met een Egyptenaar moest beginnen en ik niet bij haar hoefde aan te kloppen als het mis ging. Dus toen het geweld begon, moest ik het zelf oplossen."

De tentoonstelling is georganiseerd om te laten zien dat er altijd hulp beschikbaar is. Het telefoonnummer 0800-2000 is beschikbaar voor het melden van kindermishandeling en huiselijk geweld. Kijk voor meer informatie op deze website (klikken).  #cirkeldoorbreken

 

 

Genieten van de zon, burgemeester Stekelenburgplein

 

Werkzaamheden Stekelenburgplein

 

NS station - bewegwijzering