Harrie uit de Besterd

Wanneer voel ik mij het meest verbonden met Tilburg?

Tilburg was een provinciestad waar niks gebeurde, die ontdekte dat je het beste zélf kunt aanpakken. Dat is geleidelijk gegaan. Indertijd was de grootste luxe na de kleurentelevisie in de Molenstraat met oud en nieuw open voor een feest. Álles was dicht op die avond, dus daar werd over gesproken. Tegenwoordig is alles open met oud en nieuw. Nu gebeurt er zovéél op het gebied van kunst, muziek, uitvoeringen en tentoonstellingen dat het niet meer te overzien is en je niet meer kunt kiezen.

Ik hou van het volkse, de mix van verschillende mensen die zich thuisvoelen, het is leuk om hier te wonen. Je gaat de deur uit voor een simpele boodschap van 15 minuten en komt na twee uur thuis: je hebt binnen de kortste keren gesprekken met volstrekte vreemden. Tilburg is een stad die zichzelf moet bewijzen, omdat de stad niet historisch of mooi is. Tilburg moet het hebben van inhoud, een selfmade stad en dat bevalt mij enorm.

Harrie van Elderen is na zijn studie in de stad blijven wonen. Hij woont sinds 1972 in Tilburg.

De rector magnificus van de universiteit

Wanneer ik mij het meest verbonden voel met Tilburg?

Dat is vooral bij de dagelijkse gang van mijn woning in De Blaak naar de Universiteit en omgekeerd. Een route door mooie natuur. 

En in 013 voel ik me ook verbonden met de stad, daar kom ik graag. De laatste keer was dat voor een concert van Ilse de Lange. 

Prof. dr. Philip Eijlander is rector magnifucus van Tilburg University.

Nicole van het Tilburgs Taolburoo

Weneer ik me et mist verbonde vuul meej Tilburg?

Et gevuul van menèège hier tèùs vuule oovervalt me nògal es. Bevobbeld ak op ene zaoterdagmèèrege, in alle vruugte, dur ‘hartje centrum’ fiets. Èn dèk de winkeliers èn de kefeejhaawers hullie zaoke zie klaormaoke vur ene nuuwen dag meej kliejentèèle.

Et miste vuul ik me verbonde meej de stad ak de Tilburgers meej mekaore heur buurte. Heur maawen oover van-alles-èn-nòg-wè. Die tiepiesche Tilburgse ötdrukkinge... Ik moeter dikkels stiekem meej laage. Ik zo ze et liefst gelèèk opschrèève. Dè zèèn de memènte wòrvan ik et mist geniet. Dan zèèk frêet. Frêet op Tilburg. Frêet op de meense die onze stad meej mekaore maoke.

Nicole de Jong van Tilburgs Taolburoo

5 jaar TilburgDailyPhoto: ik haaw van onze stad

Liefde vur de stad, dès iets gèks. Ge vuult et inêene, bij vlaoge. Ik hèbbet asser bij slachter Lejeune iemes en ons gehakt bestèlt. “Doe mèn dè mar, meej dè gruun” (gehakt meej tèùnkruie). Ik hèbbet as en vol staadiejon gelèèk êen man aachter de ‘Tricolores’ gao staon, ammel hardop kwèèkend: “Goole maoke, nondejuu!” Et gift zon Gòdsgruuwelek fèèn gevuul as ons Willem II skoort èn daormeej de wèdstrèèd wint. Ik hèbbet ak en halfuurke kan saawele bij mene kapper. Ik hèbbet ak op men gemak dur et Waandelbos lôop. Ik hèbbet ok as veul aandere meense et nie hèbbe: bevobbeld ak naor dè draajende hèùs kèèk op dieje rotonde (ge wit wèl, waor vruuger de febriek van Smarius nèffe ston). Ik hèbbet aatij ak bodschappe doe op de mèrt. Mar ik hèbbet ok op industrieterèène meej aaw febrieksgebaawe waor vruuger et schompes gewèèrkt wier dur arbeiders, gelèèk in den Atteljee (naa hiet dè ‘Spoorzone’). Òf ak stao te geniete van ene tentoonstèlling in ‘Museum De Pont’. Ik hèbbet as we meej mekaore praote, buurte meej mekaor in onze taol. Ik haaw van onze stad.

Vandaag bestaat TilburgDailyPhoto precies vijf jaar. Bij iedere verjaardag was er een thema. Nu ook. In de komende weken foto's waarbij mensen aangeven wanneer ze zich het meest verbonden voelen met de stad. / Èn dègge bedankt zèèt dè witte, Nicole!

I am sorry, foreign visitors. This blog is made in our local language, I don't think google/translate is able to translate this. It's about my love for our town.