Posts tonen met het label Marcelle Hendrickx. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Marcelle Hendrickx. Alle posts tonen

18.12.22

De gelukkig maker - Marcelle Hendrickx


Dit portret is een eerbetoon aan alle raadsleden, burgerraadsleden en bestuurders die zich inzetten voor onze stad. Dat gebeurt vaak in lang vergaderingen. Marcelle Hendrickx is de langstzittende wethouder. Een met het hart op de goede plaats. Ze laat zien waar ze zich voor inzet op social media. Zoals goede zorg, aanpak van zorgfraude. Dat ze hecht aan onderzoeksjournalistiek. Marcelle zet zich met hart en ziel in voor makers in de stad van makers. En ze is niet een afstandelijke bestuurder waar je eigenlijk niet veel van weet. Openlijk of tussen de regels krijg je haar emoties mee. Bijvoorbeeld over een collega-agenda met maar liefst 40 agendapunten. De werkzaamheden om het wethouderambt te profileren als voorzitter van de Wethoudersvereniging. Een trotse moeder. Leesclublid. Bezorgde partner. En harde werker met werkbezoeken met ministers, staatssecretarissen en rijksambtenaren. De foto is gemaakt in de huiskamer van de stad, de LOC hal. Het is vrijdagmiddag 15.00 uur. Een tijdstip dat menigeen al stiekem denkt aan de vrijdagmiddagborrel. Zo niet Marcelle Hendrickx die nog een afspraak heeft in Den Haag. "Maar je krijgt er heel veel voor terug, hoor", zegt de wethouder. Dat is haar gegund. 

In de komende jaren wil het college van B&W met de stad prakkezeren. Mooi hè. Om het verhaal van Tilburg van 2050 te maken. Welke stad willen we in 2050 zijn, wat komt er op ons af en wat staat ons nu en de komende jaren te doen? Hoe zien inwoners, ondernemers en organisaties hun stad en hun toekomst? Wat zijn hun angsten, hun wensen en hun toekomstbeelden? Níet om er meteen beleid van te maken, de intentie is om vooral te luisteren. Nieuwe inzichten sprokkelen en prakkezeren wat deze betekenen voor Tilburg in 2050. 

22.5.22

Zijn grijns verdwijnt abrupt

 

‘Wat is de reden voor uw reis?’

Mijn tas wordt grondig doorzocht, terwijl ik grondig wordt ondervraagd, terwijl de mensen die doorgaan voor wit mij grondig aanstaren. Ze wanen zich veilig op Schiphol, ten koste van ons. En dat er iemand moet worden vernederd ten koste van hun veiligheid, dat is nu eenmaal de natuurlijke ordening van de wereld.

‘Business?’ wil de douanier weten.

‘Nee, armzalige wetenschapper’, antwoord ik.

Zijn gezicht blijft in de door zijn beroep opgelegde plooi van een klootzak. De ene na de andere vraag volgt: waar ik werk en wat ik onderzoek. ‘Racial profiling’, zeg ik.

‘Wat wij dus doen’, zegt de man grappend.

‘Ja precies. Mag ik je hierover citeren’, vraag ik ernstig. Zijn grijns verdwijnt abrupt.

---

Mijn ontelbare identiteiten is het literair debuut van Sinan Çankaya. Hij werkt als universitair docent aan de Universiteit van Amsterdam. Hij deed onderzoek naar diversiteit bij de politie. Zijn ouders komen uit Turkije, hij is geboren in Nijmegen. In Turkije is hij de Nederlander, in Nederlander is hij de Turk. Afgelopen week kreeg Sinan de E du Perronprijs van de gemeente Tilburg en de universiteit van Tilburg. Wethouder Marcelle Hendrickx reikte de prijs uit. Ze prees het boek, dat ‘iedereen moet lezen’. Adriaan van Dis schreef over het boek: “Heel goed geschreven. Je ontdekt de racist in jezelf.” Dit boek past prima in de rij met Said El Haji ‘Gemeente zegt ik Nederlands leren’, Rodaan Al Galidi ‘Hoe ik talent voor het leven kreeg’, Lale Gül ‘Ik ga leven’ en Mano Bozamour ‘De belofte van Pisa’. Aanrader.