Is iedereen maar klein

Behoudens enkele groten
Is iedereen maar klein
Hoe heeft het mij verdroten
Om geen genie te zijn

In spring. Dan lijk ik dartel
Ik poog van vroeg tot laat
Maar hoe ik spring en spartel
Ik zit vast aan mijn formaat

Ik streef net als genieën
Naar de onsterfelijkheid
Maar ik reik slechts tot de knieën
De middelmatigheid

U kunt mijn werk dus kraken
Dat is intelligent
Maar dit lied kunt u niet maken
Daarvoor mist u het talent. 

Beeld is een foto genomen in het Textiellab / Zelfportret of poging tot een genie, Hans Dorrrestijn / oa verschenen bij literaire juweeltjes / Wacht niet tot gij een been gebroken hebt, om een reden tot lezen te hebben

Tilburg till I die ~ goede jaarwisseling TDP kijkers!

My first, my last, my everything.
And the answer to all my dreams.
You're my sun, my moon, my guiding star.
My kind of wonderful, that's what you are

I know there's only, only one like you.
There's no way, they could have made two
You're all I'm living for,
Your love I'll keep for evermore,
You're the first, you're the last, my everything.

And with you I've found so many things
A love so new only you could bring
Can't you see if you,
You'll make me feel this way.
You're like a first morning dew on a brand new day.

I see so many ways that I can love you,
Till the day I die.
You're my reality, yet I'm lost in a dream.
You're the first, the last, my everything

Beeldpoëzie, die tekst van Barry White en de Tilburg Typo

Uitgeschreven

De uitgewreven woorden leken

zo dwaas op

wit papier

Zijn hoofd in zijn nek

zijn ogen gesloten

Hij zag voor zich

duizenden woorden

die niet meer bestonden als hij

zijn hand verhief

Gezichten die verdampten

sluimerende gedachten

ieder een verhaal op zich

En hij zag toen slechts de lantaarnpalen

die uitgingen

bewegende schaduwen die stilhielden

fluisterend: wat is het leven?

toen het licht hen verliet

Sara Bidaoui

Tekenen

Je kunt ernaar kijken 
alsof je het wilt tekenen,
het beweegt niet, 
en als het licht verandert
komt het terug zoals het was. 

Uit: Nog een grap, Nachoem M. Wijnberg

met open ogen

Dichten is dromen met open ogen

en zolang kijken, tot de starre wand

tussen de dingen wijkt, en geen afstand

mij langer scheidt van gindse bewogen

ruisende bomen en de witte zwanen

van wolken die daarboven staan,

en in het vochtige blauw mijn ziel kan gaan en

zich wassen als de ronde pure maan, -

dichten is dromen met open ogen

en bij levende lijve ver zijn weggegaan.

Gedicht W. Hessels