"Ja, dat is hard gegaan."
"De flats verdwijnen ook nog."
"Nee, dat zijn de flats aan de overkant. Daar komen straks drie, vier nieuwe gebouwen. Hier komen groenstroken."
"We worden Klein Rotterdam."
"De parkeergarage gaat ondergronds."
"De auto wordt uit de binnenstad gepest."
"Ocharm, die meense die hier straks wonen."
Wie goed kijkt, ontdekt in elk werk symbolen, ornamenten en tekens die
iets doen vermoeden zonder het helemaal prijs te geven. Dat is Nina’s
manier van signeren. “Het zijn sporen van verhalen. Ik verzamel ze, niet
fysiek, maar in mijn hoofd.” In de schouwburg hangt werk van Nina van de Ven. Een mix van verleden, verbeelding en het alledaagse,
omgezet in beelden die blijven intrigeren.
Dit is een schilderij uit het Stadsmuseum van de bouw van de Schouwburg. We schrijven 1960.
Al in 2011 werd de Schouwburg een rijksmonument. Architecten likken de vingers af bij het ontwerp van Bijvoet en Holt. Klik hier om het gebouw nog eens heel goed te bekijken.
En geniet!
Hij speelde graag in Tilburg. Op de archieffoto uit 1970 een rij mensen die een kaartje willen lopen voor een one man show. Dit had toch wel iets, er was helemaal nog geen internet, je moest in de rij staan. Ik heb veel plezier beleefd aan de podcasts van journalisten Nick Bruls en Paul Dolhain van De Limburger. Zij bezoeken plekken in binnen-
en buitenland die belangrijk waren voor de Sittardse komiek, dichter,
zanger en schilder. Klik hier.
We weten niet veel van de hemel. Er zijn veel veronderstellingen. Dat de stoeltjes er van goud zijn. Dat de zon altijd schijnt en er geen onenigheid meer is. Pieta voelt zich er heus wel thuis. Er zijn wolken waar je je op terug kan trekken, als je daar even behoefte aan hebt. Het is immers wel een omgeving met veel prikkels. De familie is enorm groot. Opa, oma, pa en ma, ooms, tantes, neven en nichten. Heel vaak is het feest, je ziet of iemand jarig is doordat de jarige Job een lichtgevende slinger draagt. De temperatuur is altijd aangenaam, daarboven lijkt het klimaat nog het meest op de fijne nazomer temperaturen van september. An Indian Summer.
Dat steekt Pieta wel een beetje. De afwisseling in de 4 seizoenen die ontbreekt. De vreugde van de lentebloesem. Het niks-hoeft-alles-mag gevoel van de zomer. Toegegeven: aan het eind van het jaar voelt ze heimwee. Heimwee naar de Koningswaai. Het is een groot misverstand dat iedereen in de hemel voortdurend gelukkig is. Dat is niet waar. Als ze een beetje de pest in heeft, als ze eens chagrijnig is, helpt haar beschermengel. "Ge kunt nie aaltij in de kèèkert staon, Pieta. Dè witte toch?" Als kasteleinsvrouw miste ze die warmte van december. De vaste klanten. De saamhorigheid. Sjaak met zijn ouwe klaare. Henk die een vieux-ke kwam halen. Nou is het in de hemel goed toeven. Ook als je niet lekker in je vel zit. Dat mag vier dagen duren. Daarna overlegt de beschermengel met Onze Lieve Heer. En komt er altijd een oplossing. Zo is er de dertig minuten terug optie. Alléén in december mag je dertig minuten terug naar beneden. Je loopt daar twintig minuten onzichtbaar rond. Er zijn mensen die het 'voelen' als in hun omgeving zulke onzichtbare hemelgangers zich manifesteren. De laatste tien minuten ben je zichtbaar.
