Je stapt binnen in een andere wereld in de Orionstraat. De bezoeker
loopt door een klein Frans straatje. Er is een winkeltje waar wijnproeverijen
worden georganiseerd. In dat Franse straatje loop ik een slijterswinkel binnen,
dat blijkt de schatkamer te zijn. Hier liggen oude flessen. Dure flessen. Mijn
oog valt op een wijn van 245 euro per fles. Menigeen zegt: van mijn levensdagen
niet, zo’n fles. En ja, er zijn gezinnen die van zo’n bedrag een maand moeten
rondkomen. Hier liggen flessen met gebottelde zonneschijn van een, twee, drie
jaar oud, maar ook van tien en twintig jaar oud. In het Maison du vin van
wijnhandel Jean Arnaud kan de dorstige niet alleen in gedachten een wereldreis
maken, maar ook op de tong. Langs de
muren staan grote kasten met edel vocht, erboven steeds een plaatsaanduiding:
Bordeaux, Loire, Rhône, Nieuw Zeeland, Zuid Afrika, etc. En natuurlijk zijn er wijnen
voor alledag. Dat zijn wijnen waarvoor je geen spaarrekening hoeft te kraken.
Klanten nemen er graag een doosje van mee, lijkt me. Om dan waar te maken, wat
fraai is verwoord in onderstaande Spaanse copla.
De leeuwerik mag mooi tierelieren,
De nachtegaal prachtig slaan,
Maar 't gezang van de fles is nog fijner
Als de kurk er wordt afgedaan.
Jean Arnaud is een oud Tilburg bedrijf, wie hier KLIKT lees
over de historie en ziet mooie oude foto’s van het bedrijf aan de Juliana van
Stolbergstraat.
De rechtbank in Tilburg is een gebouw van Jos Bedaux. Ik heb het er altijd een beetje moeilijk mee, want ik vind het een mooi-weer-gebouw. Bij mooi weer is het gebouw zó oneindig veel fraaier dan bij regenachtig en saai weer. Kenners zullen het wel een onbeschaamde opvatting vinden, ben ik bang. Jo Coenen gaf als rijksbouwmeester dit gebouw het predikaat inspirerende bouwkunst. Om rijksmonument te worden moet het gebouw vijftig jaar oud zijn. Ter afsluiting een mooie Spaanse Copla. 
Gisterenavond het heerlijk avondje. Vandaag is Sinterklaas jarig. Het Sinterklaasfeest is springlevend. Prem Radhakishun hoorde ik in een radioprogramma deze week Nederlanders ondervragen waarom ze met Sinterklaas zo royaal zijn en flink geld uitgeven. Antwoord: we willen geloven in de Sint. We houden van de knusheid van het feest. Wie kan zich herinneren ooit door Sint te zijn teleurgesteld? Er is een Spaanse copla, vertaald door Hendrik de Vries, die juist daarover gaat. 
Ik heb de dood zien gluren
Groen maakt gelukkig. Daar ben ik van overtuigd. Op talloze plaatsen in de stad hebben de denkers over het openbaar groen olijfbomen in bakken laten plaatsen. Je ziet de olijfbomen onder meer in de Stationsstraat, Willem II straat en het Pieter Vreedeplein. Wel mooi, deze symbolen van geluk en vrede. Van sommige bomen vraag ik me af of ze wel voldoende zon krijgen. Zoals deze olijfboom bij de Magazijnstraat/Telegraafstraat in de doorloop naar het Pieter Vreedeplein. Het meisje voert een lang en zorgelijk gesprek. Met een geliefde? Met vrienden? Om het geluk te bewaren, laten we het daar op houden.
