Wij

Wij verscheurden ons geboortebewijs

wij waren de stem op straat die riep

wij zeiden ‘volg ons’ tegen elkaar

wij waren onszelf genoeg, wij waren geen gemeenschap

wij werden niet bekokstoofd door moraal of gewoonterecht

wij waren een lege envelop zonder adressering

wij likten onszelf dicht en liepen naar de brievenbus

wij waren de fles die wij vulden met onszelf

wij schudden voortdurend om bezinksel te voorkomen

wij kwamen altijd aan in een vertrekhal

wij weigerden te kiezen uit de talloze bestemmingen

wij waren altijd op weg naar het heden om de hoek

Robert Anker, Wij  (De Gids, 2014/7)

Westerpark

Verboden terrein tussen 22.00 uur en 6.00 uur.

Alledaagse waanzin

Het Zuidelijk Toneel vroeg schrijvers om Tilburg te verkennen. Op zoek naar de ziel van de stad. Een prachtig idee. Dat resulteerde in negen korte toneelstukken. De plattegrond van de stad werd geplot op de plattegrond van de schouwburg. Met deze routekaart mochten bezoekers ook op zoek naar de ziel van de stad. En dan kom je achter het toneel, in spreekkamers, artiestenruimtes (foto) en de krochten van de schouwburg. De Ode aan de stilte van Anton Dautzenberg, die de zusters van Liefde bezocht, vond ik onbegrijpelijk. Dat stelde me gerust, kunst moet je niet altijd snappen. Kunst moet verontrusten. Zoals de karikatuur van de wethouder van Daan Windhorst. Ik ben bang dat veel mensen in de entourage van wethouders zich zo serieus nemen als de ervaren ambtenaar Trudy Dörr die we zagen.  Gijs Scholten van Aschat maakte een meesterlijke tekst; hier werd de ziel van Tilburg het best geraakt.  Hij speelt een spel met de alledaagse waanzin en de realiteit, prachtig op toneel gebracht door An Hackselmans en Guy Clemens. Ik genoot van Dick van den Toorn en Marc Marie Huijbregts; de glinsterende pretogen van Luna Strang. Nhung Dam ging op bezoek bij de politie ter voorbereiding op een uitgaansnacht; dat resulteerde in een monoloog met een verrassend toneelbeeld. Aan het eind van de avond hoorde ik de wethouder tegen een bezoeker zeggen: Mijn man is ook een goed toneelspeler. Waarvan acte. De realiteit is altijd absurder dan wat een schrijver kan bedenken.

De rector magnificus van de universiteit

Wanneer ik mij het meest verbonden voel met Tilburg?

Dat is vooral bij de dagelijkse gang van mijn woning in De Blaak naar de Universiteit en omgekeerd. Een route door mooie natuur. 

En in 013 voel ik me ook verbonden met de stad, daar kom ik graag. De laatste keer was dat voor een concert van Ilse de Lange. 

Prof. dr. Philip Eijlander is rector magnifucus van Tilburg University.

# 59 Geluk: de sleutel tot een goed humeur

Onbeduidendheid, beste vriend, is de essentie van het bestaan. Ze is overal en altijd bij ons. Ze is zelfs daar waar niemand haar kan zien: in gruwelen, in bloedige gevechten, in de vreselijkste rampen. Het vereist vaak moed om haar in zulke dramatische omstandigheden te herkennen en bij haar naam te noemen. Maar we moeten onbeduidendheid niet alleen herkennen, we moeten van haar houden, van haar leren houden. Hier in dit park, voor onze neus, kijk, hier is ze in alle vanzelfsprekendheid aanwezig, in alle onschuld, in alle schoonheid. Ja, schoonheid. Zoals je zelf net zei: de perfecte animatie…zonder enig doel, de kinderen die lachen… zonder te weten waarom, is dat niet mooi? Adem, d’Ardelo mijn vriend, adem de onbeduidendheid die ons omringt, het is de sleutel tot wijsheid, het is de sleutel tot een goed humeur. 

Uit: het feest der onbeduidendheid, Milan Kundera

Beschermde Groei

Wout Maters maakte eind jaren zestig, begin jaren zeventig een hele reeks plastieken op de thema's ontkieming en groei. Het beeld Beschermde Groei staat bij de ingang van het Stadskantoor. Steeds terugkerende elementen daarbij zijn de kiem, vaak glanzend gepolijst, en vormen die daaruit voortspruiten. De staanders bieden de kiem bescherming om tot volle wasdom te komen.

Lucebert

de wind verft mijn ogen om
tot spitse witte vlaggen
en ik geef mijn hoofd over 
aan de grote verre wolken

In de grote verre wolken
zitten maanzieke honden
als door de ramen de zon schijnt
zijn de honden zonzieke poezen

mijn benen jengelen uit de verre wolken
als van processies verstoken klokken
maar mijn hoofd is een haan tussen de honden
en bulkt en balkt en blaast en blaft
terwijl de honden huilen 

gedicht voor een zeer hoofd, uit: val voor vliegengod

Inleveren en afhalen

Heel het wonder van dit wereldbeloop

Is matig aan mij besteed, 

Omdat ik toch altijd iets hoop

Waarvan ik de naam niet weet

Omhoogklijken # 34

Heimwee naar hier

Acht jaar Magogo kamerorkest is vrijdag afgesloten met een mooi concert. Weemoedig zonder overbodige treurnis. De bijna 82-jarige Crooner (Hollands got talent) Opa Piet was het laatste talent in een cross over concert. "Ik mag optreden met een orkest met meest vrouwen... Frank Sinatra droomde ervan, maar ik maak het écht mee", zei hij olijk. Dirigent Micha Hamel riep op om vooruit te kijken (en weer een nieuw kamerorkest op te richten). Eefje de Visser, Wende Snijders en Gerard van Maasakkers luisterden de laatste uitvoering van het orkest op. Bij het laatste nummer zaten alle orkestleden uiteindelijk mee te zingen: heimwee naar hier!

en ik weet / da dit straks vurbij is / da dit nie kan blijven / en da'k 't nou al mis
heimwee naor hier
heimwee naor hier
heimwee naor hier

wij kijken naor mekaren en ik denk / laot dit mer zo zijn / laot dit mer zo blijven  / kan dit nie zo blijven / umda'k 't nou al mis
heimwee naor hier
heimwee naor hier
heimwee naor hier

Magogo, een Ode, is verschenen bij het laatste concert met een overzicht van alle concerten. Ik denk dat deze Ode bij de concertzaal verkrijgbaar is voor geïnteresseerden. 

Nicole van het Tilburgs Taolburoo

Weneer ik me et mist verbonde vuul meej Tilburg?

Et gevuul van menèège hier tèùs vuule oovervalt me nògal es. Bevobbeld ak op ene zaoterdagmèèrege, in alle vruugte, dur ‘hartje centrum’ fiets. Èn dèk de winkeliers èn de kefeejhaawers hullie zaoke zie klaormaoke vur ene nuuwen dag meej kliejentèèle.

Et miste vuul ik me verbonde meej de stad ak de Tilburgers meej mekaore heur buurte. Heur maawen oover van-alles-èn-nòg-wè. Die tiepiesche Tilburgse ötdrukkinge... Ik moeter dikkels stiekem meej laage. Ik zo ze et liefst gelèèk opschrèève. Dè zèèn de memènte wòrvan ik et mist geniet. Dan zèèk frêet. Frêet op Tilburg. Frêet op de meense die onze stad meej mekaore maoke.

Nicole de Jong van Tilburgs Taolburoo