Westerpark

Verboden terrein tussen 22.00 uur en 6.00 uur.

Alledaagse waanzin

Het Zuidelijk Toneel vroeg schrijvers om Tilburg te verkennen. Op zoek naar de ziel van de stad. Een prachtig idee. Dat resulteerde in negen korte toneelstukken. De plattegrond van de stad werd geplot op de plattegrond van de schouwburg. Met deze routekaart mochten bezoekers ook op zoek naar de ziel van de stad. En dan kom je achter het toneel, in spreekkamers, artiestenruimtes (foto) en de krochten van de schouwburg. De Ode aan de stilte van Anton Dautzenberg, die de zusters van Liefde bezocht, vond ik onbegrijpelijk. Dat stelde me gerust, kunst moet je niet altijd snappen. Kunst moet verontrusten. Zoals de karikatuur van de wethouder van Daan Windhorst. Ik ben bang dat veel mensen in de entourage van wethouders zich zo serieus nemen als de ervaren ambtenaar Trudy Dörr die we zagen.  Gijs Scholten van Aschat maakte een meesterlijke tekst; hier werd de ziel van Tilburg het best geraakt.  Hij speelt een spel met de alledaagse waanzin en de realiteit, prachtig op toneel gebracht door An Hackselmans en Guy Clemens. Ik genoot van Dick van den Toorn en Marc Marie Huijbregts; de glinsterende pretogen van Luna Strang. Nhung Dam ging op bezoek bij de politie ter voorbereiding op een uitgaansnacht; dat resulteerde in een monoloog met een verrassend toneelbeeld. Aan het eind van de avond hoorde ik de wethouder tegen een bezoeker zeggen: Mijn man is ook een goed toneelspeler. Waarvan acte. De realiteit is altijd absurder dan wat een schrijver kan bedenken.

De rector magnificus van de universiteit

Wanneer ik mij het meest verbonden voel met Tilburg?

Dat is vooral bij de dagelijkse gang van mijn woning in De Blaak naar de Universiteit en omgekeerd. Een route door mooie natuur. 

En in 013 voel ik me ook verbonden met de stad, daar kom ik graag. De laatste keer was dat voor een concert van Ilse de Lange. 

Prof. dr. Philip Eijlander is rector magnifucus van Tilburg University.

# 59 Geluk: de sleutel tot een goed humeur

Onbeduidendheid, beste vriend, is de essentie van het bestaan. Ze is overal en altijd bij ons. Ze is zelfs daar waar niemand haar kan zien: in gruwelen, in bloedige gevechten, in de vreselijkste rampen. Het vereist vaak moed om haar in zulke dramatische omstandigheden te herkennen en bij haar naam te noemen. Maar we moeten onbeduidendheid niet alleen herkennen, we moeten van haar houden, van haar leren houden. Hier in dit park, voor onze neus, kijk, hier is ze in alle vanzelfsprekendheid aanwezig, in alle onschuld, in alle schoonheid. Ja, schoonheid. Zoals je zelf net zei: de perfecte animatie…zonder enig doel, de kinderen die lachen… zonder te weten waarom, is dat niet mooi? Adem, d’Ardelo mijn vriend, adem de onbeduidendheid die ons omringt, het is de sleutel tot wijsheid, het is de sleutel tot een goed humeur. 

Uit: het feest der onbeduidendheid, Milan Kundera

Beschermde Groei

Wout Maters maakte eind jaren zestig, begin jaren zeventig een hele reeks plastieken op de thema's ontkieming en groei. Het beeld Beschermde Groei staat bij de ingang van het Stadskantoor. Steeds terugkerende elementen daarbij zijn de kiem, vaak glanzend gepolijst, en vormen die daaruit voortspruiten. De staanders bieden de kiem bescherming om tot volle wasdom te komen.

Lucebert

de wind verft mijn ogen om
tot spitse witte vlaggen
en ik geef mijn hoofd over 
aan de grote verre wolken

In de grote verre wolken
zitten maanzieke honden
als door de ramen de zon schijnt
zijn de honden zonzieke poezen

mijn benen jengelen uit de verre wolken
als van processies verstoken klokken
maar mijn hoofd is een haan tussen de honden
en bulkt en balkt en blaast en blaft
terwijl de honden huilen 

gedicht voor een zeer hoofd, uit: val voor vliegengod

Inleveren en afhalen

Heel het wonder van dit wereldbeloop

Is matig aan mij besteed, 

Omdat ik toch altijd iets hoop

Waarvan ik de naam niet weet

Omhoogklijken # 34

Heimwee naar hier

Acht jaar Magogo kamerorkest is vrijdag afgesloten met een mooi concert. Weemoedig zonder overbodige treurnis. De bijna 82-jarige Crooner (Hollands got talent) Opa Piet was het laatste talent in een cross over concert. "Ik mag optreden met een orkest met meest vrouwen... Frank Sinatra droomde ervan, maar ik maak het écht mee", zei hij olijk. Dirigent Micha Hamel riep op om vooruit te kijken (en weer een nieuw kamerorkest op te richten). Eefje de Visser, Wende Snijders en Gerard van Maasakkers luisterden de laatste uitvoering van het orkest op. Bij het laatste nummer zaten alle orkestleden uiteindelijk mee te zingen: heimwee naar hier!

en ik weet / da dit straks vurbij is / da dit nie kan blijven / en da'k 't nou al mis
heimwee naor hier
heimwee naor hier
heimwee naor hier

wij kijken naor mekaren en ik denk / laot dit mer zo zijn / laot dit mer zo blijven  / kan dit nie zo blijven / umda'k 't nou al mis
heimwee naor hier
heimwee naor hier
heimwee naor hier

Magogo, een Ode, is verschenen bij het laatste concert met een overzicht van alle concerten. Ik denk dat deze Ode bij de concertzaal verkrijgbaar is voor geïnteresseerden. 

Nicole van het Tilburgs Taolburoo

Weneer ik me et mist verbonde vuul meej Tilburg?

Et gevuul van menèège hier tèùs vuule oovervalt me nògal es. Bevobbeld ak op ene zaoterdagmèèrege, in alle vruugte, dur ‘hartje centrum’ fiets. Èn dèk de winkeliers èn de kefeejhaawers hullie zaoke zie klaormaoke vur ene nuuwen dag meej kliejentèèle.

Et miste vuul ik me verbonde meej de stad ak de Tilburgers meej mekaore heur buurte. Heur maawen oover van-alles-èn-nòg-wè. Die tiepiesche Tilburgse ötdrukkinge... Ik moeter dikkels stiekem meej laage. Ik zo ze et liefst gelèèk opschrèève. Dè zèèn de memènte wòrvan ik et mist geniet. Dan zèèk frêet. Frêet op Tilburg. Frêet op de meense die onze stad meej mekaore maoke.

Nicole de Jong van Tilburgs Taolburoo

Dat je lang moogt leven

Je praat zo rond als je wijn drinkt, 
En anders wat schuchter en kort;
God geef dat je lang moogt leven, 
Maar nooit meer goed nuchter wordt.

Deurraam

Aan de Willem II straat.

Fantastisch filmpje

Nog één keer. De werkzaamheden aan het station. De werkzaamheden die zijn vastgelegd via de webcams (daar keken bijna 80.000 mensen naar) zijn samengebracht in een versneld filmpje. Kijk maar. Ik vind het een fantastisch filmpje. Op de tribune hoorde je vaak: ik zie helemaal niks schuiven, wat niet zo erg was, want er is véél te zien. Maar in dit filmpje schuift de passage mooi het station in. 

 

Prettig geschreven, fraaie foto's

Bomen. Het is liefde of haat, meen ik. Veel mensen houden van bomen, maar hebben een hartstochtelijke hekel aan de overlast die ze kunnen veroorzaken. In de zomer als het echt bloedheet is, koelen bomen. Ze zorgen voor schaduw. Afgelopen week velde een najaarsstorm bomen aan de Lage Witsiebaan. Bomen van meer dan vijftig jaar oud knapten als luciferhoutjes. En dan is er kritiek, kunnen we die bomen missen als kiespijn. Han van Meegeren maakt fraaie foto's van bomen. Van zijn hand verscheen: Van acacia tot zilverlinde. Het is een heerlijk boek om te bladeren, méér te leren van onze omgeving. En soms ook van de bomen die er niet meer staan, helaas. Hans van Meegeren heeft een prettige stijl, een milde commentator, die liefdevol over de bomen schrijft. Slechts een enkele keer krijgt hij verontwaardiging in zijn toon, bijvoorbeeld als hij schrijft over de moerascypres uit de oude kloostertuin van de fraters, die nu staat aan de Burgemeester Brokxlaan. "De cypres zou eigenlijk lekker zijn wortels in een vijver moeten kunnen steken en staat nu op een wel heel onnatuurlijke plaats." Mooi cadeauboek.

Zeventig jaar bevrijd

Werkzaamheden in de stad bevorderen creativiteit

Er zijn veel werkzaamheden in de hele stad. De Hasseltstraat ligt ook open. Links bij de witte woning begint de Kwaadreindstraat, rechts vervolgt de Hasseltstraat. Kom in de buur van die werkzaamheden en je hoort meteen gemopper. Onze buffer om om te gaan met deze veranderingen van ons vaste patroon... die buffer is niet groot. In ons brein is de prefrontale cortex het gebied waarmee we belangrijke beslissingen nemen, waarmee we plannen en die ook nog verantwoordelijk is voor ons sociale gedrag. Als we onze normale route nemen, heeft dat breingebied niks te doen. Maar als we een alternatieve route moeten nemen, is er natuurlijk wel breinactiviteit. Andere routes bevorderen de creativiteit. En ga nu even mee in mijn gedachtesprong, beste lezer, want ja, het is evident dat de gemeente met al die werkzaamheden dus de creativiteit bevordert!

Zeventig jaar bevrijd

Vandaag zijn festiviteiten in het centrum in het kader van zeventig jaar bevrijding. Tilburg werd op 27 oktober bevrijd, ook de geboortedag van Peerke Donders. En vanavond is ook het Dictee van de Tilburgse Taol.

5 jaar TilburgDailyPhoto: ik haaw van onze stad

Liefde vur de stad, dès iets gèks. Ge vuult et inêene, bij vlaoge. Ik hèbbet asser bij slachter Lejeune iemes en ons gehakt bestèlt. “Doe mèn dè mar, meej dè gruun” (gehakt meej tèùnkruie). Ik hèbbet as en vol staadiejon gelèèk êen man aachter de ‘Tricolores’ gao staon, ammel hardop kwèèkend: “Goole maoke, nondejuu!” Et gift zon Gòdsgruuwelek fèèn gevuul as ons Willem II skoort èn daormeej de wèdstrèèd wint. Ik hèbbet ak en halfuurke kan saawele bij mene kapper. Ik hèbbet ak op men gemak dur et Waandelbos lôop. Ik hèbbet ok as veul aandere meense et nie hèbbe: bevobbeld ak naor dè draajende hèùs kèèk op dieje rotonde (ge wit wèl, waor vruuger de febriek van Smarius nèffe ston). Ik hèbbet aatij ak bodschappe doe op de mèrt. Mar ik hèbbet ok op industrieterèène meej aaw febrieksgebaawe waor vruuger et schompes gewèèrkt wier dur arbeiders, gelèèk in den Atteljee (naa hiet dè ‘Spoorzone’). Òf ak stao te geniete van ene tentoonstèlling in ‘Museum De Pont’. Ik hèbbet as we meej mekaore praote, buurte meej mekaor in onze taol. Ik haaw van onze stad.

Vandaag bestaat TilburgDailyPhoto precies vijf jaar. Bij iedere verjaardag was er een thema. Nu ook. In de komende weken foto's waarbij mensen aangeven wanneer ze zich het meest verbonden voelen met de stad. / Èn dègge bedankt zèèt dè witte, Nicole!

I am sorry, foreign visitors. This blog is made in our local language, I don't think google/translate is able to translate this. It's about my love for our town.  

Witte gij 't?

Ik zag vorige week 's avonds de nieuwe strepen getrokken worden op de T splitsing van Goirkestraat, Hasseltstraat en Wilhelminapark. Dat is mooi werk!